நாட்டு மக்களுக்கோர் நற்செய்தி (தமிழில்)

சென்ற வருடம், விளையாட்டிற்காக தமிழில் ஓர் புரோகிராம் எழுதினேன். சில மாதங்களுக்கு முன்பாக அறிமுகம் செய்யப்பட்ட Visual Studio 2005-ஐ ஆரம்பத்திலிருந்து உபயோகப்படுத்தி வருகிறேன். அது யுனிகோட் முறையில் Source File-களை சேமிக்க அனுமதிக்கிறது என்பதும் ஆரம்பத்திலிருந்தே தெரியும். ஆனாலும் அவை குறிப்புகள் (Comments) எழுதுவதற்காக மட்டுமே என்று நினைத்திருந்தேன். இன்று ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது (?), எடிட்டரில் தமிழில் எதையோ டைப் செய்து '(' கீயை அழுத்தினேன். Visual Studio, Function-அமைப்பை தமிழில் Tooltip-ஆக காட்டியது.

ஆச்சர்யம்!. ஏன் அவ்வாறு இருக்க கூடாது என்று ஓர் மாறிக்கு (Variable)-ற்கு தமிழில் பெயரிட்டு தொகுத்தேன் (Compile). மீண்டும் ஆச்சர்யம். Visual Studio அதனை புரிந்து கொண்டு, முறையாக செயலாற்றியது.

உதாரணத்திற்காக ஓர் புரோகிராமை எழுதிப் பார்த்தேன். சிறிது சிரமத்திற்குப் பிறகு (FormatMessage, %1!d!), பத்து நிமிடங்களில் (பாதி) தமிழில் புரோகிராம் தயார்.

இதோ அந்த புரோகிராம்:



.............................................................................



அதற்கான விடை.



இதனால் என்ன நிறைகள் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் சில குறிப்புகள் மற்றும் குறைகள்:

1. இன்னும் குறிப்பு சொற்கள் (Keyword) ஆங்கிலத்தில் தான் இருக்க வேண்டும் (ஆம். அது தானே முறை). அதனால் அவற்றை, #define செய்திருக்கிறேன்.

2. தமிழில், ஆங்கிலத்தில் இருப்பது போல் பெரிய எழுத்து, சின்ன எழுத்து வேறுபாடு இல்லாத காரணத்தினால் புரோகிராம்கள் பார்ப்பதற்கு அழகாக இல்லை.

உ.ம். பொதுவாக ஓர் Function எழுதும் போது

virtual bool EnqueueEvent (MsoEventArgs& args) = 0;

என்று எழுதுவது வழக்கம். இதனை தமிழ் படுத்தினால்

virtual bool நிகழ்வைசேர் (நிகழ்வுகுறிப்புகள்& குறிப்புகள்) = 0;

இன்னும் முறையாக தமிழ் படுத்தினால்,

கானல் ஆம்இல்லை நிகழ்வைசேர் (நிகழ்வுகுறிப்புகள்& குறிப்புகள்) = 0;

என்று வரும். முதலாவதனையும், மூன்றாவதனையும் பார்த்தாலே வேறுபாடு நன்கு தெரியும். படிப்பதற்கு இதமாக இல்லை. ஆதலால், Underscore சேர்க்க வேண்டும்.

கானல் ஆம்_இல்லை நிகழ்வை_சேர் (நிகழ்வுகுறிப்புகள்& குறிப்புகள்) = 0;

Underscore சேர்த்து எழுவது நன்றாக இருக்காது.

4. மேலும் கீவேர்டுகள், நீல நிறத்தில் (ஆங்கில முறையில்) அழகாக தெரிகின்றன. ஆனால் தமிழில் அவ்வாறு இல்லாதது குறை. இதனை ஓர் Script மூலமாக Configure செய்து, சரி செய்ய முடியும்.

5. வேற்று மொழிக்காரர் நமது புரோகிராமை பயன்படுத்த விரும்பினால், உவ்வே! அதுவே நிறையாகவும் இருக்கலாம். மற்றவர்களிடமிருந்து உங்கள் புரோகிராமை நீங்கள் மறைக்க விரும்பினால் இம்முறையை பயன்படுத்தலாம். ஆனால் அதனை கண்டுபிடிப்பது ஓர் பெரிய விசயமல்ல. ஓர் சிறிய Interpreter புரோகிராம் எழுதி, அதன் மூலம் Symbol Table உருவாக்கி அதில் தமிழ் வார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக keyword1, keyword2, keyword332 என்று பெயரிட்டு உபயோகிப்படுத்தி விடலாம்.

தமிழில் மாறி, மாறிலி, டைப்கள் (Class, Struct, ...) பெயரிடுவதை Visual Studio 2005 புரிந்து கொள்வது மட்டுமில்லாமல், Tooltip, Error Reporting என்று முழுவதுமாக தமிழ் சப்போர்ட் செய்கிறது.



ஆனால் இதனை "நாட்டு மக்களுக்கோர் நற்செய்தி" என்று கூறுவது சரியாகாது. சிலவற்றை அப்படியே விட்டு விடுதல் நலம். தமிழில் புரோகிராம் எழுதுவது நன்றாக இருக்காது; தேவையும் இல்லை என்பது என் கருத்து.

குறிப்பு: யாரும் ஏற்கனவே இதனைப் பற்றி எழுதியிருந்தால், மீண்டும் அதனைப் பற்றியே எழுதுவதற்கு மன்னித்தருளவும்.

ஐ-ஃபோன் மதிப்பீடு

சென்ற பதிவில், ஐ-ஃபோன் வாங்க போவதில்லை என்றும், ஆப்பிள் சி.இ.ஓ. ஜாப்ஸினை பற்றிய எனது எண்ணங்களையும் (வயித்தெரிச்சலையும்) தெரிவித்திருந்தேன். இன்று (நேற்று தயார் செய்த பதிவிது) நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பிறகு, ஐ-ஃபோன் வாங்குவது என்று முடிவு செய்தேன்.

அதற்கு பல காரணங்கள்: சில இங்கே

1. இன்றைய நாளிதழில் வெளியாகி என்னை ஆச்சர்யப்பட செய்தி.

"It's the newest toy. I'm 62 - I don't have much time left to buy toys," said Livingstone, who stood in line with his friend Mark Stevenson, 50. They rented a room across the street and took turns to sleep.

2.மற்றவர்களை போலவே நானும் ஆவலுடன் எதிர்ப்பாத்திருந்த போன். ஏன் மற்றவர்களை விட அதிகமாகவே. ஐ-போன் நன்றாக இருக்கும் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. எந்த அளவிற்கு நன்றாக இருக்கும் என்று பார்க்கவும் ஆசை.

அந்த MP3.. என்று மனதிற்குள் ஓர் ஓசை அடித்தது. சரி சரி அடங்கு... என்று மனதை தேற்றிக்கொண்டு, AT&T ஸ்டோர் நடந்தேன். இருக்காதோ என்ற ஐயத்துடனேயே உள்ளே சென்றேன். கேள்வியே... 'இன்னும் iPhone இங்கு இருக்கிறதா?', என்பது தான். 'இல்லை', என்று எதிர்பார்த்தபடியே பதில் வந்தது. Apple Store-க்கு சென்றும் பார்க்கும் படியும், 'எங்களுக்கு 300 மட்டுமே வந்தது. Apple Store-களில் ஆயிரக்கணக்கில் இருக்கின்றன. அங்கு சென்றால் கிடைக்கும்', என்றும் கூறினார். சரி என்று சில மைல்கள் தாண்டியுள்ள ஆப்பிள் ஸ்டோருக்கு சென்றேன் (அலுவலகத்திலிருந்து). ஆனால், 4GB போன்கள் மட்டுமே இருப்பதாக கூறியதையும் பொருட்படுத்தாமல் வாங்கி வந்தேன். சென்ற இரண்டாவது நிமிடத்தில் கையில் போன். நானே எதிர்பார்க்கவில்லை.

மனதில் வருத்தம்.

1. MP3 Ringtone இல்லை.
2. 8 GB இல்லை.
3. பழைய கணக்கில் உள்ள 100 டாலர் Talk Time வீணாகி விட்டது.
4. 600 டாலர்கள் மற்றும் சில்லறை செலவு.
5. Apple-ஐ encourage செய்யும் விதத்தில் மற்றுமொரு வாடிக்கையாளரானது.

பற்பல தடைகளை தாண்டி, வெற்றிகரமாக வீட்டில் ஐ-போனை Activate செய்தேன். உண்மையிலேயே இது உபயோகமா என்று ஓர் வருத்தம் இருந்தது. ஆனால் இந்த 3 மணி நேரத்தில் அந்த வருத்தம் போய் விட்டது. மிக சிறப்பு; சிற்சில குறைகளுடன்.

வடிவமைப்பு:

Font, User Interface consistency என அனைத்தும் நன்றாகவே இருக்கிறது. சுலபமாக, Visual Keyboard-க்கு பழகி அடுத்த நிமிடத்திலேயே இரண்டு விரல்களாலும் Type செய்ய ஆரம்பித்து விட்டேன். சமயங்களில் அடிக்கும் எழுத்து மாறி மற்றொரு எழுத்து விழுந்தாலும், T9 Dictionary அதனை சரி செய்து விடுகிறது.

விருப்பமான எழுத்தை அழுத்தும் போது, தெரிவு செய்த எழுத்து பெரிய வடிவில் Display-யாகி Textbox-ல் சேர்கிறது. Cap / Small letter மாறுதல் செய்ய, Shift (^) என்று அழைக்கப்படும் கீயை அழுத்தி விட்டு, விருப்பமான எழுத்தை அழுத்தினால் அது கேப்பிடல் லெட்டருக்கு (vice-versa) மாறுகிறது. ஆனால் அனைத்து எழுத்துக்களையும் Capital லெட்டரிலேயே 'Display' செய்து விட்டு, Textbox-ல் எழுத்து சேர்க்கிறது. இதனால், 'Password' பெட்டிகளில் டைப் செய்யும் போது மட்டும் ஓர் குழப்பம். இப்போது அடித்த எழுத்து, Capital எழுத்தா அல்லது Small எழுத்தா என்று.

Portrait - Landscape:

Portrait(XY) mode-லிருந்து Landscape (YX) வடிவிற்கு மாற்ற நீங்கள், போனை மாற்றிப் பிடித்தாலே போதும். இது ஆப்பிள் கூறியபடியே வேலை செய்கிறது. சமயங்களில் Landscape மாறிய பிறகு, மீண்டும் Portrait mode-ற்கு மாற மறுக்கிறது.

போன்:

ஒரு போனாக இதன் செயல்பாடு பரவாயில்லை. ஆனால் UI Refreshing பிரச்சினை எப்போதாவது ஏற்படுகிறது. இன்னும் Visual Voice Mail சோதனை செய்ய முடியவில்லை.

சிறப்பு வசதி:

உங்களுக்கு வரும் தொலைபேசி அழைப்புகள் எங்கிருந்து வருகின்றன என நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. உ.ம். San Diego, CA என்று தெரிந்து கொள்ளலாம். சமீபத்தில் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு தான் இதற்காக ஓர் நிறுவனம், Funding பெற்றது. இப்போது, இது ஆப்பிள் போனிலேயே வந்திருப்பது அவர்களுக்கு ஓர் பின்னடைவு. ஆனால், இதன் மூலம் மற்ற போன்களில் இதே வசதியை பெற வாடிக்கையாளர்கள் விரும்புவார்கள் என்பது அவர்களுக்கு ஓர் நல்ல செய்தி.


இணையம், Safari Browser:

இது வரை வந்த போன்களில் (N95 தவிர்த்து), இணைய உலாவல் இந்த போனில் தான் அருமையாக வந்துள்ளது. Browsing மிக எளிமையாக இருக்கிறது. Gmail போன்ற AJAX தளங்கள் கூட சிறப்பாக இயங்குகிறது. HTTPS புரோட்டாகால் வசதியும் இருக்கிறது. ஒரே நேரத்தில் ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட Page-கள் திறந்து வைத்து, உலாவ முடியும். ஆனால் Screen அளவிற்கு ஏற்ற மாதிரி, வார்த்தைகள் Wrap-ஆக மறுக்கின்றன. இதனால் ஒவ்வொரு வரியையும் நாமே Scrool செய்து படிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

Zoom (Pinching & Unpinching மூலமாக) செய்வது எளிமையாக இருக்கிறது. ஆனால் Textbox-களில் ஏதாவது பல வரிகளில் அடிக்கும் போது, அந்த Textbox Contents-ஐ Scroll செய்து பார்க்க இயலாது.

Wi-Fi & Edge Roaming:

AT&T EDGE சர்வீஸ் மூலமாக, எங்கிருந்தாலும் இணையத்தில் உலாவ முடிகிறது. iPhone வருவதை முன்னிட்டு AT&T 50 மில்லியன் டாலர்கள் அளவிற்கு செலவு செய்து, EDGE வசதியை மேம்படுத்தியிருப்பதாக தெரிகிறது. வாகனங்களில் செல்லும் போது மட்டும் சிறு தடங்கல்
இருக்கிறது.

வீட்டில் இருக்கும் போது, EDGE-ற்கு பதிலாக வீட்டிலுள்ள Wi-Fi தொடர்பை தன்னிச்சையாக தெரிவு செய்து, உபயோகப்படுத்தி கொள்கிறது. இது வேகத்தை அதிகரிக்க உதவுகிறது.

ஆனால், போன் கால்களை இன்னும் Wi-Fi மூலமாக route செய்யும் வசதி இல்லை. சென்ற வாரம் Sprint இதற்கான வசதியை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது.

மெயில்:

உங்களது Gmail, Yahoo Mail, AOL மெயில் அக்கவுண்ட்களை கொடுத்து, அவற்றை உங்களது போனிலேயே பதிவிறக்கம் (IMAP Headers மட்டும்) செய்து கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு 15 நிமிடங்களுக்கு, தானியங்கி முறையில் Gmail / Yahoo Mail server-ஐ தொடர்பு கொண்டு புதிய மின்னஞ்சல் இருக்கிறதா என்று சோதித்து கொள்ளும். என்னுனுடைய Gmail-ஐ இப்போதெல்லாம், இதில் தான் பார்த்து கொள்கிறேன்.

நேற்று, Microsoft நிறுவனம் Exchange Server 2007-ல் iPhone-ற்காக ஏதோ bug fix-செய்து Patch வெளியிட்டு இருப்பதாக படித்தேன். (Rollover 3) என்று நினைக்கிறேன். எதற்கு என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை அலுவலக மின்ன்ஞ்சல்களை Sync-செய்வதற்காக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.



குறைகள்:

1. இது வரை இரு முறை Crash ஆகி விட்டது.

2. iPod Music listing, Font-கள் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கலாம். அந்த UI-யும் இன்னும் மேம்படுத்தியிருக்கலாம்.

3. Home Screen-க்கு வருவதற்கு மட்டும் Hard Key உபயோகப்படுத்துவதற்கு சிரமமாக இருக்கிறது.

4. கேமரா தரம் மிக குறைவே.

5. 4 அல்லது 8 GB இருந்தாலும், File System-அமைப்பை பார்க்க அனுமதிக்காததை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. எந்த கோப்பையும் பதியவோ, அழிக்கவோ உங்களிடம் iTunes இருக்க வேண்டும்.

6. iPhone-ற்கான, iTunes 7.3-ஐ Windows 2000- ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டத்தில் நிறுவ முடிந்தாலும், iPhone-ஐ இணைக்க முடியாது.

7. Mailbox-ல் பல Item-களை தெரிவு செய்து மொத்தமாக அழிக்க முடியாது. ஒவ்வொன்றாக தான் அழிக்க வேண்டும்.

8. மெயில் Load ஆகும் பொழுது, அதனை அழிக்க இயலாது. அது ஒரு 1 MB மெயிலாக இருந்தால், அது முழுவதுமாக Download ஆகும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.

9. MP3 Ringtone இல்லாதது.

10. Visual Keyboard-ல் டைப் செய்வது, சில நேரங்களில் எரிச்சலாக இருக்கிறது. பெருவிரலை உபயோகப்படுத்தும் போது சிரமமாக இருக்கிறது. இடது கையில் பெருவிரலை தான் உபயோகப்படுத்துவதற்கு வசதியாக இருக்கிறது.

11. இந்த போனை வேறெந்த Operator-ன் Network-ற்கும் உபயோகப்படுத்த இயலாது.

12. பாடல்கள், மின்னஞ்சல்கள், வீடியோ மற்றும் இன்ன பிற அனைத்திற்கும் 4 GB என்பது மிக குறைவே.

13. இதனை iPod என்பதற்காக மட்டும் வாங்கி உபயோகப்படுத்த நினைத்தாலும், AT&T இணைப்பு பெற வேண்டும். ஆதலால், இதனை மற்றுமோர் iPod என்பதனை ஏற்க முடியாது.

14. iPhone-ல் உள்ள, iPod வசதி, ஒரிஜினல், iPod வசதிக்கு அருகில் கூட வர முடியாது. ஆனாலும் பாடலின் தரத்தில் சிறிது வித்தியாசத்தை உணர முடிந்தது.

14. iTunes பயம்:

தற்போது உங்களது பாடல்கள் அனைத்தும், AT&T Network-ல் தயாராக இருக்கிறது. iTunes ஏற்கனவே பல ரிக்கார்டிங் கம்பெனிகளுடன் தொழில் செய்கிறது. நீங்கள் எந்தெந்த பாடல்கள் வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதனை iPhone மூலமாக, Apple தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது. (இதற்கு பெரும்பாலும் வாய்ப்பில்லை). சமீபத்தில் ஓர் பிரபலமான Recording நிறுவனம், University of Washington மாணவர்களுக்கு, Illegal முறையில் பாடல்கள் பதிவிறக்கம் செய்வதற்காக 4000 முதல் 50000 டாலர்கள் வரை நஷ்ட ஈடு கேட்டு நோட்டீஸ் அனுப்பியிருந்தது. அதற்கான பேச்சுவார்த்தை நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆப்பிள் ஏற்கனவே DRM முறையை ஆரம்பத்தில் Support செய்து வந்தது. பின்னர், மகான் போல, DRM இல்லாத MP3-யை promote செய்தது. அதிலும், யார் இந்த பாடலை வாங்கியது போன்ற விபரங்களை MP3-ல் பதிவு செய்ததற்கு பலத்த கண்டனத்திற்கு உள்ளானது.

15. இணையத்திலிருந்து எந்த கோப்பையும் பதிவிறக்க செய்ய தனியான இடம் கிடையாது.

16. ஆபிஸ் Application-s இல்லாதது. இவ்வளவு இருந்தும், உங்களால் ஓர் TXT file copy செய்து வைத்துக் கொளள இயலாது. ஆனால் இணையத்தில் Google-Documents வசதி உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

17. போன் சிறிது பெரியதாக இருப்பதால், மற்றவர்கள் போன் பேசுவதை பார்க்கும் போது நம்மிடம் ஓர் போன்(?) இல்லையே என்ற குறை ஏற்படுகிறது. iPhone பார்ப்பதற்கு ஓர் போன் போல் இல்லை என்பது ஓர் குறை. எப்போதும் அதனுடன் வரும் Headset-ஐ தான் உபயோகப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

18. Development SDK இல்லாதது.

19. மிக முக்கியமானது: Unicode வசதி இல்லாதது. ஆப்பிளின் OS மற்றும் Software, 500+ MB வரை எடுத்துக் கொள்வதாக தெரிகிறது. இன்னும் 2 MB சேர்த்து, Unicode Font வசதியை கொடுத்திருக்கலாம். மிக நன்றாக இருந்திருக்கும்.

User Interaction என்று பார்த்தால், இந்த போன் சந்தையிலிருக்கும் மற்ற போன்களுக்கு எவ்வளவோ மேல். N95 சில நிமிடங்கள் மட்டும் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. இன்னும் முழுமையாக உபயோகப்படுத்தவில்லை. ஆதலால் என்னால் அதனுடன் ஒப்பிட்டு கூறமுடியாது. Qualcomm மீதான தடை நீங்கினால், LG Prada-வை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிட்டும். நல்ல வசதிகள் இருந்தாலும், MP3, Camera, AT&T, iPod குறைபாடுகளால் இந்த போனிற்கு 80 மார்க்குகள் கொடுக்கலாம்.

எலி ஃபோன்

கடந்த ஆறு மாதங்களாக அனைத்து இணையத் தளங்களிலும், பத்திரிக்கைகளிலும் அதிகமாக விவாதிக்கப்பட்ட, எழுதப்பட்ட செய்தி ஆப்பிள் ஐ-ஃபோன். ஆப்பிள் போன் இன்று மாலை ஆறு மணி முதல் விற்பனை ஆரம்பிக்கிறது.

இது வரை டெக்னாலஜி வரலாற்றில் எந்த போனுக்கும், ஏன் எந்த ஒரு கணினியிற்கோ, ஆப்பரடிங் சிஸ்டத்திற்கோ, சாஃப்ட்வேருக்கோ இப்படி ஓர் எதிர்பார்ப்பு எழுந்ததில்லை. அப்படி என்ன அதிசயம் இந்த ஐ-ஃபோனில். இதனைப் பற்றி எழுத போவதில்லை. அதற்கான அவசியமும் இல்லை. அதனைப் பற்றி உங்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். இதனை வாங்கலாமா, வேண்டாமா என்று பல நாட்களாக யோசித்து வருகிறேன்.

முதலில் ஐ.போனைப் பற்றி:

ஜாப்ஸை பல முறை எனது வழிகாட்டி என்று குறிப்பிட்ட்டதுண்டு. ஆனால் அவரிடம் பிடிக்காத சில விசயங்களும் உண்டு. அவற்றுள் முக்கியமானது, கண்மூடித்தனமாக (அல்லது தெரிந்தே) தனது தயாரிப்புகளைப் பற்றி உயர்வாகவும், அதிமதிப்பீடு செய்தும் பேசுவது.

ஜனவரி மாதம் ஐபோனை பற்றிய அறிமுக கூட்டத்திலேயே, உலகிலேயே இது போன்றதொரு போன் வந்ததில்லை என்று கூறினார். ஐபோனில் பல வித்தியாசமான, நல்ல வசதிகள் உள்ளதென்பது மறுக்க முடியாதது. ஆனால் எல்லாவற்றையும் இவர்கள் தான் கண்டுபிடித்தது போல் கூறுவது ஒப்புக்கொள்ள இயலாதது. முதலில் டச் கீபேடுகள். இது LG Prada போனின் அப்பட்டமான காப்பி என்றும் கூறப்படுகிறது. இதனை நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். LG போன்ற நிறுவனங்கள், மொபைல் போன்களில் புதுவசதிகளை புகுத்துவதற்கு புகழ் பெற்றவை (ஆப்பிள் அளவிற்கு ஒரே நாளில் அல்ல என்பது வேறு விசயம்). இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே LG சாக்லேட் என்ற மொபைல் போனை வெளியிட்டது. அதில் பட்டன்களுக்குப் பதிலாக, பட்டன்களை போன்ற அமைப்புகளின் மீது கை வைப்பதனால் ஏற்படும் வெப்பம், உள்ளீடுகளாக மாற்றப்பட்டும் சாப்ட்வேருக்கு கொடுக்கப்பட்டது. இதனால் பொத்தான்களை அழுத்த வேண்டிய அவசியமே ஏற்படவில்லை. உபயோகிப்பதற்கு மிகவும் சுலபமாக இருந்தது. இது ஐரோப்பாவில் பெரும் வரவேற்பினை பெற்றது. ஐரோப்பாவில் கிடைத்த வரவேற்பினால், அதே மாடல் சிற்சில மாற்றங்களுடன் வட அமெரிக்காவில் வெளியிடப்பட்டது (ஆனால் CDMA). இதில் கிடைத்த படிப்பினையின் (Learning) விளைவாக, LG, பிராடா ஃபோனை வெளியிட்டிருக்க வேண்டும். உள்ளீட்டிற்கு தனியாக ஓர் இடம் இருப்பதற்கு பதிலாக, ஸ்கிரினீலேயே உள்ளீடு செய்யும் வசதி தான் பிராடாவில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை தான் ஐபோனும் கொடுக்கிறது. இதன் புகைப்படங்களை பார்த்து தான் ஐபோன் டிசைன் செய்யப்பட்டது என்று LG நிறுவனம் குற்றம் சாட்டுகிறது. இதனை இது வரை ஆப்பிள் நிறுவனம் மறுக்கவில்லை. மறுக்கவும் செய்யாது என்று நினைக்கிறேன்.

ஐ-பாட் டிவைஸ்கள் மார்கெட்டிற்கு வருவதற்கு முன்பாகவே பல நிறுவனங்கள் MP3 பிளேயர்களை சந்தையில் விற்றுக் கொண்டிருந்தன. அவற்றுள் முக்கியமானவை Creative, மற்றும் iRive. இவை இரண்டும் மிகவும் புகழ்பெற்ற பிளேயர்கள். ஆனால் ஐ-பாட் தான் உலகிலேயே முதல் MP3 பிளேயர் போல் அவர் பேசியது என்னவோ ஏற்றுக்கொள்ள இயலாதது. மற்றவர்களின் தயாரிப்பிற்கு இவர் புகழ் தேடிக்கொள்வது ஒப்புக்கொள்ள இயலாதது. இதில் மைக்ரோசாஃப்டினைப் பற்றி அடிக்கடி, 'எங்களை காப்பி செய்கிறார்கள்', என்று கூறுகிறார்.

சஃபாரியை (Safari) பற்றி இவர் விட்ட கதைகளை இப்போது நினைத்தாலும்......... 300 மில்லியன் iTunes உபயோகிப்பாளர்கள் இருக்கிறார்களாம்... ஆண்டவனுக்கு தான் வெளிச்சம்.

அதே போல், சின்ன சின்ன விசயங்களை கூட, பெரிய கண்டுபிடிப்பாக பேசுவது. அடுத்து வெளிவர போகும், Max Os 10.5 பதிப்பில் கொடுக்கவுள்ள நூற்றுக்கணக்கான வசதிகளில் (?) Top 10 வசதிகளாக அவர் இந்த மாதம் Apple Developer Connection கூட்டத்தில் பட்டியலிட்டார். அவற்றுள் வால்பேப்பர் போன்ற சிற்சில வசதிகளை கூட பெரிய விசயமாக குறிப்பிட்டு கூறியிருந்தார்.அடுத்த ஆண்டு, "10.6 பதிப்பில் புதிய கால்குலேட்டர் புரோகிராம் வெளியிடுகிறோம்', என்பார். அதற்கும் கூட்டத்தினர் கரவொலியெழுப்புவார்கள்.

புதிய wallpaper என்று அவர் கூறிய போது, அந்த வீடியோவினை பார்த்தால், கூட்டத்தில் சிரிப்பொலியினை கேட்கலாம். காரணம், அந்த வால்பேப்பர், Windows Vista Wallpaper-ஐ சிறிது ஒத்திருப்பது. வழக்கம் போல், ஜாப்ஸ் விண்டோஸை கேலி செய்கிறார் என்று நினைத்து கூட்டத்தினர் சிரித்தனர். ஆனால், கடைசியில், அது இல்லை என்று தெரிய வந்து வழக்கம் போல், 'ஆஆஆஆஆஆ, என்று உணர்ச்சிகரமாக கரவொலி எழுப்பினர். என்ன கூட்டம் சார் இது?



இதெல்லாம் இருந்தாலும், இந்த ஐ-போனை கண்டிப்பாக, எப்படியாவது வாங்கி விட வேண்டும் என்ற தணியாத ஆவல் இன்று வரை இருந்தது. இன்று கூட அவர்களின் அங்காடிக்கு சென்று விசாரித்து விட்டு வந்தேன். இன்று வந்த தகவல்களின் படி, வாடிக்கையாளர்கள் ஐஃபோனைப் பெற, ஏடி&டி நிறுவனத்துடன் இரண்டு வருடம் ஒப்பந்தம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அதற்கு பதிலாக, பிரீபெய்டு இணைப்பு கூட பெற்று கொள்ளலாம் என்று கூறினர். இதனை நாளை வரும் செய்தி தாளை பார்த்து தான் உறுதி செய்ய வேண்டும். நல்லது; வாங்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.

ஆனாலும் வேண்டாம் என தடுத்த விசயங்களில் மிக மிக முக்கியமானது (எனக்கு):

MP3 ஃபைலை ரிங்டோனாக அமைத்து கொள்ளும் வசதி இல்லாதது. ஆப்பிள் ஐடியூன்ஸ் தளத்திலிருந்து ரிங்டோன்கள் பதிவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் அவை அனைத்தும் பாடல்களாக இருக்கும். சும்மா இருக்கும் போது, எனக்குப் பிடித்த பாடல்களில் இருந்து இண்ட்ஸ்ட்ருமண்ட் இசையை மட்டும் எடுத்து MP3-யாக அமைத்து கொள்வேன். எப்போதும் அவற்றையே உபயோகப்படுத்துவேன். ஆனால் இவ்வசதி ஐபோனில் இல்லாததால், அதனை வாங்கும் எண்ணம் சிறிதும் இல்லை.இப்போது, பல பத்திரிக்கைகள் மதிப்பீடுகள் எழுத ஆரம்பித்து விட்டன. அவை MP3 Ringtone வசதி இல்லையென்று உறுதி செய்துள்ளன.

கொசுறு:

* முப்பது மில்லியனுக்கும் மேற்பட்டோர்கள் இந்த ஆறுமாதங்களில் ஐ-ஃபோனைப் பற்றி கூகுள் தளத்தில் தேடியுள்ளனர்.
* ஆப்பிளின் மார்க்கெட் மதிப்பு 30 பில்லியன் டாலர்கள் உயர்ந்துள்ளன. அதாவது 50%
* எனது வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள ஆப்பிள் ஸ்டோரில் மக்கள் இப்போதே நிற்க ஆரம்பித்து விட்டனர்.

ஸ்டீவ் மீதான வருத்தம் எல்லாம் அவரது வியாபாரத்தின் மீதும், மற்றவர்களின் உழைப்பிற்கு இவர் பெயர் வாங்கி கொள்வதனாலும், மற்றவர்களை மதிக்காமல் பேசுவதும், அதீத தற்புகழ்ச்சியினாலும் தான். ஆனாலும் அவரது உழைப்பும், திறமையும், வாழ்க்கையில் இவர் கண்ட ஏற்ற, தாழ்வுகளை மீறி சாதித்ததும், இவரது தன்னம்பிக்கையும் என்னை எப்போதும் கவர்பவை.

அதே நேரத்தில் இந்த போன், சந்தையில் புரட்சி செய்ய போகிறது என்பதை மறுப்பதிற்கில்லை. ஒவ்வொரு நிறுவனமும் (Motorola, LG, Nokia, Sony, ...), வருடம் முழுவதும் ஏனோதானோவென்று 100 மாடல்கள் வரை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தன. ஒன்றுக்கொன்று பெரிய வித்தியாசம் இருக்காது. ஒரு நிறுவனம், இரண்டு வருடங்கள் உழைத்து ஒரே ஒரு மாடல் கொண்டு சந்தையில் இறங்குவது புதிது. இனியாவது மற்ற நிறுவனங்கள், இவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டு, தரமான மொபைல் போன்கள் வெளியிடுவார்கள் என்று சிறிது நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருக்கிறது.

------------------------------------------------------------------------------------

சென்ற பத்து நாட்களில் மட்டும் ஆறு படங்கள் தியேட்டரில் பார்த்து விட்டேன் என்று நினைத்தாலே அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது.

1. Shrek 3
2. Mr. Brooks
3. Surf's Up
4. சிவாஜி
5. Ocean 13
6. Evan Almighty

நாளையும், நாளை மறுநாளும் இரண்டு படங்களை எதிர்நோக்கி காத்திருக்கிறேன். அவற்றுள் ஒன்று 'Evening'. மற்றொன்று.

எலி:

Pixar ஸ்டுடியோவின், அனிமேட்டட் படங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. அனிமேட்டட் படங்கள் பெரும்பாலும் தவறாமல் பார்த்து விடுவேன். Pixar நிறுவனத்திடமிருந்து (வால் டிஸ்னி), வந்துள்ள சமீபத்திய படம் 'ராட்டடூயி' (Ratatouile). ஒரு எலியினை பற்றிய கதை. இன்று (June 29), வட அமெரிக்காவெங்கும் வெளியாகிறது. யாம் இங்குள்ள தியேட்டரில் ஆஜர்.



இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விசயம் என்னவென்றால், ஐ-ஃபோனும், இப்படமும் ஒரே நாளில் வெளியாவது தான். இரண்டுமே ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் தயாரிப்புகள். தெரிந்தே தான் இப்படி செய்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

------------------------------------------------------------------------------------

சென்ற வாரம் அருகிலுள்ள தியேட்டரில் 'Surf's up' படம் பார்க்க சென்றிருந்தேன். 10 நிமிடங்கள் தாமதமாக தான் சென்றேன். உள்ளே சென்றால் அதிர்ச்சி. திரையரங்கில் யாருமே இல்லை. நான் மட்டும் தான் தனியாக பார்த்தேன். எனக்கே ஒரு மாதிரி உறுத்தலாகிவிட்டது. அதற்கு முந்தைய நாள், 'Mr. Brooks' (நல்ல திரைப்படம்) படத்திற்காவது பரவாயில்லை. நான்கைந்து நபர்கள் இருந்தார்கள்.

எப்பொழுதாவது தியேட்டரில் தனியாக படம் பார்த்த அனுபவம் உண்டா?

லாம்... கலாம்... திரும்பலாம்... திரும்ப வரலாம்....

மூன்றாவது அணி, தற்போதைய ஜனாதிபதி அப்துல் கலாம் அவர்களே அடுத்த ஜனாதிபதியாகவும் நீட்டிக்க வேண்டும் என்று கூறி அவரை தேர்தலில் போட்டியிடுமாறு கேட்டிருக்கிறார்கள்.

1. கலாம் போட்டியிடுவாரா?
2. அவருக்கு பி.ஜே.பி அல்லது தேசிய முற்போக்கு கூட்டணியினரின் (சில கட்சிகளிடமிருந்து) ஆதரவு கிட்டுமா?
3. தி.மு.கவின் நிலை என்ன?
4. அப்படியே அவர் ஜெயித்தாலும் இந்த ஐந்து வருடங்களில் செய்ய இயலாததை அடுத்த முறை என்ன செய்ய முடியும்?

என்று பல கேள்விகள்.

நேற்றைய செய்திகள் எல்லாம், இரா. செழியன் அல்லது தமிழக முன்னாள் கவர்னர் பாத்திமா பீவி ஆகிய இருவரில் ஒருவர் மூன்றாம் அணியின் சார்பில் நிறுத்தப்படலாம் என்று கூறியிருந்தன. இதற்கு எதற்கு கூட்டம் எல்லாம்? எப்படியும் தோற்க போகிறார்கள். கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நானும் நிற்கிறேன் என்று வேண்டுமானால் கூறிக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தேன். இன்றைய செய்தி சற்றும் எதிர்பாராத விதமாகவும், ஆச்சர்யமளிக்க செய்யும் வகையிலும் இருக்கிறது. ஜெ.யிடமிருந்து இப்படி ஓர் அறிக்கையா என்று வியப்பு. தலைப்பை பார்த்ததுமே பல விசயங்கள் புரிந்தது.

1. நல்ல முடிவு (எப்படி இவர்களிடமிருந்து? :))
2. ஜெ. மற்றும் கூட்டணியினர் கருணாநிதிக்கு வைத்த செக்

மூன்றாம் அணியென்று ஒன்று இருக்கிறதா என்று கேட்ட பலருக்கு, இந்த அறிக்கை மூலம் ஓர் நல்ல அறிமுகம் கிடைத்திருக்கிறது. சிறந்த முடிவு.

கலாமினால் சிறப்பாக செயல்பட முடியுமா, முடியாதா என்ற கேள்விகள் ஒரு புறம் இருந்தாலும் கூட நான் கேள்விப்பட்ட விசயம் உண்மையாக இருக்குமெனில் அவர் ஜனாதிபதியாக வருவதற்கு தான் எனது ஓட்டு. (கள்ள ஓட்டு ஜனாதிபதி தேர்தல்ல போட முடியாதோ?. இரு கழகத்தினரும் சிந்திக்க வேண்டிய விசயம்.).

சென்ற பாராளுமன்ற தேர்தலில், சோனியா காந்தி பிரதமராக வரும் வாய்ப்பிருந்த போது அதனை ஏற்க மறுத்து விட்டார் என்பதே. காலையில் அலுவலகம் செல்லும் போது, 'சோனியா தான் பிரதமரா', என்று விரக்தியுடன் சென்ற எனக்கு மாலை வீடு திரும்பும் போது கேட்ட செய்தி இனிப்பாக இருந்தது.

'மன்மோகன் சிங் பிரதமர்; சிதம்பரம் நிதித்துறை (அப்போது கேட்க நன்றாக இருந்தது). மனச்சாட்சியின் படி பதவியை உதறிவிட்டார் சோனியா', என்று இருந்தது.

கலாம் போட்டியிடுவாரா?

கலாம் போட்டியிட வாய்ப்புகள் குறைவு. பி.ஜே.பி செய்தி தொடர்பாளர் சுஷ்மா சுவராஜ், 'இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே கலாம் தேர்தலில் நிற்க வேண்டும் என்று அவரிடம் கோரிக்கை விடுத்த போது, 'போட்டியில்லாமல் தேர்வானால் சம்மதம்', என்று கலாம் கூறியதாக தெரிவித்திருந்தார். மேலும் பி.ஜே.பி பைரன் சிங் செகாவத்திற்கு தனது ஆதரவை உறுதி செய்தது போல் தெரிகிறது. ஆனால் இன்றைய பேட்டியில் செகாவத், 'கலாம் தேர்வானால் மகிழ்ச்சி', என்று தெரிவித்திருக்கிறார். அவர் உண்மையிலேயே அப்படி விரும்பி இருந்தால் சென்ற மாதமே கூறியிருக்க வேண்டும். பெண் வேட்பாளரிடம் தோல்வியுற பயந்து இப்போது கலாமிற்கு ஆதரவு தெரிவிப்பது போல் தெரிகிறது. சரி, அவர் அப்படியே விரும்பி போட்டியிலிருந்து விலகி, பி.ஜே.பி கலாமிற்கு ஆதரவு தெரிவித்தால் போட்டியிட வாய்ப்பு உண்டு. இரண்டும் நடக்க 50% வாய்ப்பிருக்கிறது. (பி.ஜே.பியும் கலாமின் மீது வருத்தத்தில் இருந்ததாக நினைத்திருந்தேன்.)

அவருக்கு பி.ஜே.பி அல்லது காங்கிரஸ் கூட்டணியினரின் ஆதரவு கிட்டுமா?:

ஷெகாவத் விலகினால். பி.ஜே.பியிடமிருந்து வாய்ப்புகள் கிட்ட பிரகாசம். யு.பி.ஏ அணியில் காங்கிரஸ் ஆதரவு தெரிவிக்காது. நான் மேற்கூறிய காரணம் உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில். (சோனியா பிரதமராவதை கலாம் தடுத்தார் என்பது). என்னதான் மனசாட்சி என்று மழுப்பினாலும், மனக்குறை இருக்க தானே செய்யும். ஆகையினால் கலாம் மீண்டும் ஜனாதிபதியாக வருவதை விரும்ப மாட்டார் சோனியா. கம்யூனிஸ்டுகள் ஆதரவு தரவும் வாய்ப்புகள் குறைவு. (சோம்நாத் சட்டர்ஜி துணை ஜனாதிபதியாக போட்டியிட விரும்புவதாக கேள்வி).

ஷெகாவது தற்போது அடிக்கடி முணுமுணுக்கும் பாட்டு:

'பொறந்தாலும்
ஆம்பளையா பொறக்க கூடாது.
அப்படி பொறந்து விட்டா
பொம்பளைட்ட தோற்க கூடாது.'

3. தி.மு.கவின் நிலை என்ன?

ஜெ. மற்றும் அவரது கூட்டணியினடமிருந்து வந்த அறிவிப்பு நிச்சயம் தி.மு.க விற்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பது உண்மை. ஆனால் கருணாநிதி வழக்கம் போல் ஏதாவது கூறி மழுப்பி விடுவார்.

'பெண்கள் இச்சமூகத்தின் கண்கள்;
அவர்கள் இதுவரை ஜனாதிபதி பதவியில் அமரவில்லை என்பது அக்கண்களில் ஏற்பட்ட
புண்கள்'.

மேலும், 'சென்ற முறை கலாம் ஜனாதிபதியாக்கப்பட வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்ததே நான் தான்', என்றும் கூறி விடுவார்.

கருணாநிதியும் கண்டிப்பாக கலாமிற்கு ஆதரவு அளிக்க
மாட்டார். சட்டசபை (தன்) பொன்விழாவிற்கு, தான் அழைத்தும் அதில் பங்கேற்க மறுத்து
விட்டார் என்ற காரணத்தினால். மேலும் கருணாநிதி சொல்வதை ஜெ.வும், ஜெ. சொல்வதை
கருணாநிதி ஏற்பதையும் வரலாறு இது வரை கண்டதில்லையே!

'என்ன தலைவரே பேசுறீங்க... இப்படி தான் போன
மாசம் நம்ம இருளப்பன் காட்டிக் கொடுத்தான்.. அப்புறம் அவனை ஓட ஓட சந்தனம் விரட்டி
கொன்னதெல்லாம் நம்ம சோனமுத்து கண்ல வந்து போகும்ல...... இம்ம்... இம்ம்.. சொல்றா
நான் இருக்கேன் பாத்துக்குறேன்... யார் திருடுனான்னு சொல்லு' - வடிவேலு)


4. அப்படியே அவர் ஜெயித்தாலும் இந்த ஐந்து வருடங்களில் செய்ய
இயலாததை அடுத்த முறை என்ன செய்ய முடியும்?

இது முக்கியமானது. இதுவரை ஜனாதிபதியாக ஏதாவது செய்திருக்கிறாரா என்று யோசித்து பார்த்தால், அதிகமில்லை என்று தான் கூற வேண்டும். ஆனால் அப்பதவியில் அமர்ந்து கொண்டு அவ்வளவு தான் செய்ய முடியும் என்பதே உண்மை. பாகிஸ்தான் அதிபர் போல், பாராளுமன்றத்தை கலைத்து விட்டு அதிபராட்சி எல்லாம் இந்தியாவில் தற்சமயம் சாத்தியமில்லை. அது அவசியமில்லாததும் கூட.

கலாமின் ஆர்வம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.

1. சியாச்சின் செல்கிறார்.
2. காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரை சென்று மக்களையும், போர் வீரர்களையும் சந்திக்கிறார்.
3. போர் விமானத்தில் பறக்கிறார்
4. ஆயிரக்கணக்கான பள்ளிகளுக்கு சென்று லட்சக்கணக்கான குழந்தைகளை சந்தித்திருக்கிறார்.
5. அறிவியல் மாநாடுகளில் கலந்து கொண்டு அடுத்த பத்து, இருபது வருடங்களில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விவாதிக்கிறார். அவருடைய Presentation காணும் வாய்ப்பு கிட்டியது.

ஜனாதிபதி என்றாலே தினமும் எழுந்து, உண்டு, பலரை சந்தித்து தூங்கிய பலருக்கு மத்தியில் ஏதாவது செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற அவரது ஆர்வம் பாராட்டத்தக்கது. அவரால் முடிந்ததை செய்கிறார். மேலும் மெயில்களுக்கு பதில் எழுதுகிறார். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மெயில்களின் மூலம் அவரை தொடர்பு கொண்டதன் விளைவாக, பல நடவடிக்கைகள் எடுக்க காரணமாயிருந்திருக்கிறார்.

ஆனால் பிரதீபா வருவதற்கு தான் 80% வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

இப்படி ஒருவர் இருப்பதே பலருக்கு ஏன் மீடியா, அரசியல்வாதிகளுக்கே ஒரு வாரத்திற்கு முன்பாக தெரியவில்லை. அதற்கு முன்பாக, மஹாராஷ்ரா, ராஜஸ்தான் என்று பல இணையத்தளங்களில் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு சண்டையிடுகிறார்கள். தமிழனும் தன் பங்கிற்கு முட்டி பார்க்கிறான்.

சிரித்த கமெண்ட்:

Patil as rashtrapatniby khatta
sambhar on Jun 19, 2007 04:02 AM

Jai Maharashtra

RE:Patil as rashtrapatni by Laker on Jun 19, 2007 04:05 AM

Jai Andaman Nicobar Island

RE:Patil as rashtrapatni by kumar on Jun 19, 2007 04:16 AM

Jai Andaman Nicobar Theevu

RE:Patil as rashtrapatni by Adobe on Jun 19, 2007 05:05 AM

jai Goa

RE:Patil as rashtrapatni by Indian Citizen on Jun 19, 2007 05:07 AM

jai jhumri talaiya

இந்த குசும்பு மட்டும் இல்லையென்றால் இந்தியாவும்,
தமிழ்நாடும் (மூன்றாவது எழுதியவர் நம்மவர். Jai Andaman Nicobar Theevu :))..
முதலில் கமெண்ட் எழுதியவரை அதன் பிறகு காணவில்லை.

-------------------------------------------------------


சரி.... எது நடக்கும்னு யார் உங்கிட்ட ஆருடம் கேட்டா? வேலை இல்லை.. ஏதோ
முக்கியமான நிகழ்வை பதிந்து வைப்போம் என்று பதிகிறேன்.

சிவாஜி என்றொரு குப்பை

நீண்ட நாட்களாக மற்றவர்கள் காத்திருந்தது போலவே, பலத்த எதிர்பார்ப்பிற்கு பிறகு சிவாஜி படத்திற்கு சென்றேன். 'சிவாஜி என்றொரு குப்பை' என்று கூற தான் ஆசை. ஆனால் ரஜினி ரசிகர்கள் என்னை சும்மா விட மாட்டார்கள். அந்த அளவிற்கு படமும் மோசமில்லை. உண்மை தான். படம் நன்றாக தானிருக்கிறது; நன்றாக ஓடுகிறது; ஓட வேண்டும் என்பதே எனது விருப்பமும் கூட - ஏ.வி.எம். நிறுவனத்திற்காகவாவது. எனது வருத்தமெல்லாம், சங்கர் என்றொரு குப்பையான இயக்குநர் மீது தான். பிரம்மாண்டம் எல்லாம் சரி தான். நல்ல பாடல்களை வருவிக்கும் விதத்திலும், நல்ல திரைக்கதை கொண்டு வரும் விதத்திலும், சிறு சிறு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தும் விதத்திலும் சிறப்பாக செயல்பட்டாலும் எவ்விதமான படங்கள் எடுக்கிறார் இவர்? இவருக்கு இந்தியாவில் சிறந்த இயக்குநர் என்றொரு பெயர் வேறு! இவருடைய இரு படங்கள் எப்படிப்பட்ட படங்கள்! (என்று நினைத்திருந்தேன்). ஜென்டில்மேன், இந்தியன். அப்புறம் தான் தெரிந்தது. இவரிடம் இருப்பது எல்லாமே ஒரே மாதிரியான கதைகள் தான் என்று. இது முதல்வன், அந்நியனில் உறுதி செய்யப்பட்டு விட்டது. சிவாஜி மற்றொரு உதாரணம். இவருடைய ஜென்டில்மேன், இன்று வரை, எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான படங்களில் ஒன்று. அதில் எவ்விதமான மாற்றமும் இல்லை. எதற்காக, வாஜி வாஜி என்ற பாடலை நான்கு-ஆறு கோடி செல்வு செய்து எடுக்கவேண்டும்? ஒன்றும் புரியவில்லை. 'மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு' போன்ற பாடல்களுக்கு, அது ஏன்?

அவருடைய 'என் வீட்டு தோட்டத்தில்', போன்ற பாடல்களுக்கு என்ன செலவு? கதை நன்றாக இருந்தால், எதற்காக இவ்வளவு செலவு? இவருடைய கதைகளில் என்ன இருக்கிறது என்று படங்களையும், படத்தினைப் பற்றி செய்திகளையும் மறைத்து மறைத்து வைக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை, படத்தில் கதையென்று ஒன்றுமே இல்லாதது தெரிந்து விட்டால் மக்கள் யாரும் படம் பார்க்க வர மாட்டார்கள் என்பதாலா? :)

சிவாஜி படத்தினை பற்றி:

1. விவேக் மிக நன்றாக செய்திருக்கிறார்; அந்நியன் போலவே. வசனங்கள் அவர் எழுதியதா அல்லது சுஜாதா எழுதியா என்று தெரியவில்லை.

நன்று. அந்நியனில், திருவையாறுக்கு விக்ரம், சதா, விவேக் ரயில் ஏறச் செல்லும் காட்சி:

பின்னணியில் மற்றொரு ரயில் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கும். வழியனுப்ப வந்த நபரிடம், ரயிலிருக்கும் நபர் சொல்வார்.

"போனதும் லெட்டர் போடுறேன்'... (வழக்கமாக எல்லோரும் கூறுவது தான்)

அதற்கு விவேக் மெதுவாக, 'போனா லெட்டர் எல்லாம் போட மாட்டாங்கடா... தந்தி தாண்டா கொடுப்பாங்க....'. அருமை!

இது போல சிவாஜி முழுவதும் பரந்து கிடக்கிறது விவேக்கின் ராஜ்யம்.

'தமிழ்நாட்டில், கற்பை பத்தியும் கருப்பை பத்தி மட்டும் பேச கூடாது'
'பால் சாப்பிட்டு வளர்ந்த மாதிரி தெரியலையே.... டிக்காஷன் சாப்பிட்டு வளர்ந்த மாதிரி இல்ல இருக்கு...'

2. ரஜினியின் நகைச்சுவை காட்சிகளும் நன்றாக வந்திருக்கிறது.

'என்ன வச்சு காமெடி கீமெடி பண்ணலையே!'

'Mr. தொண்டை சொன்னா தான் வருவேன்'

சிவாஜி மாதிரி, வசந்த மாளிகை பாடலில் முயற்சித்திருப்பது.

'இப்ப எப்படி கமலஹாசன் மாதிரி வர்றேன் பாரு'...

இது போன்ற மெல்லிய நகைச்சுவைகள்...

இப்படத்தில் ரஜினி பேசும், 'பன்னிங்க தாண்டா கூட்டமா வரும்... சிங்கம் எப்பவும் தனியாக தான் வரும்', என்ற வசனம் ஏற்கனவே 'கிரி' படத்தில் அர்ஜூன் பேசியது.

'நான் காசு தர்றேன் படிக்கிறியா', என்ற வசனமும், காட்சியும் அப்படியே 'ஜென்டில்மேன்' படத்தில் அர்ஜூன் பேசியது. பதினைந்து ஆண்டுகள் சென்றும் இன்னும் நிலைமை மாறவில்லையா?

3. பட்டிமன்ற நகைச்சுவையாளர் ராஜாவிற்கு படத்தில் ஒரு வேலையும் இல்லை. ரஜினி, இவரது வீட்டிற்கு வரும் காட்சியில் அவர் அணிந்திருக்கும் பனியன் முதலில் நன்றாக இருக்கும். அடுத்த சில நொடிகளில் கைகளில் வேர்த்துக் கொட்டியும், காட்சி முடியும் வேளையில் தொப்பல் தொப்பலாகி இருக்கும். ஏன்? அவருக்கு கொடுக்க வேறொரு பனியன் இல்லையா? என்னய்யா 80 கோடி போட்டு படம் எடுக்குறீங்க... ரெண்டு பனியன் வாங்க காசு இல்லையா? அல்லது அது அவரது முதல் நாள் ஷூட்டிங்கா?

4. தொண்டைமானாக வரும் பாப்பையா, ராஜாவிற்கு எவ்வளவோ பரவாயில்லை... 'அது தான்யா பண்பாடு...', அழகு!

5. ஸ்ரியா.... இவர் படத்தில் பேசுவதே சில வசனங்கள் தான். அதையும் ஒழுங்காக சொல்லித்தரவில்லையா? வாயசைப்பது ஒரு மாதிரியும் வசனம வேறொரு மாதிரியும் இருக்கிறது. பாடல்களில் இன்னும் மோசம். நடனம் நன்றாக ஆடுகிறார்.

6. கடைசி காட்சியில் கத்தை கத்தையாக பறந்து வரும் பணத்தை பிடிக்க வரும் மாணவன், 'இன்னும் ஆயிரம், இரண்டாயிரம் தான்', என்று ஏன் ஆகாயத்தை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்? கீழே கோடி கோடியாக இறைந்து கிடக்கிறது; எதற்காக பறக்கும் பணத்தை பிடிக்க முயற்சி செய்கிறான்? வில்லனின் கழுத்தை மிதிக்க வைப்பதற்காகவா? என்ன சங்கர்?

7. ஏ.ஆர்.ரகுமான் அடக்கி வாசித்திருக்கிறார். அல்லது வாசிக்க மறந்து விட்டாரா?

8. சண்டை காட்சிகள் மிகவும் சுமாராக இருக்கிறது. கிளைமேக்ஸை தவிர்த்துப் பார்த்தால். பின்னி மில்லில் ரஜினி ரவுடிகளை அடிப்பதும், பின்பு அவர்கள் ரஜினியுடன் இணைவது ஒட்டவே இல்லை.

9. கொச்சின் ஹனீபா வழக்கம் போல் கலக்கியிருக்கிறார்.

'வயித்துல கேபிள் கனெக்ஷன் எல்லாம் கலக்கி விட்டுடானே! அங்குட்டு போக வேண்டியது இங்குட்டு போகுது.. இங்குட்டு போக வேண்டியது அங்குட்டு போகுது....'

'உங்ககிட்ட் ஆட்சி இருக்கு... அவன் கிட்ட ஆபிஸ் ரூம் இருக்கே....'

'பிரபஷனல் எதிக்ஸ்'

9. நடன காட்சிகள். மன்னிக்கவும்...

10. இன்னொன்று மிகவும் சிரித்தது: (இரண்டாம் தர வசனம் தான்).

'என்ன ஆச்சுயா?',
'ஆப்பு வச்சாங்க... ஆனா வச்ச ஆப்பை எடுக்க மறந்துட்டாங்கன்னு நினைக்குறேன்'.

சங்கரின் அடுத்த படத்திற்கு சில உத்திகள்: (திரு. தேசிகன்: திருவாளர் சுஜாதா மூலம் சங்கருக்கு தெரிவிக்க உதவவும்)

* கடைகளில் வாங்கும் பொருளுக்கு சரியான ரசீது கொடுக்காமல் வாங்குவோரையும் ஏமாற்றி, அரசாங்கத்திற்கு முறையாக விற்பனை வரி கட்டாமல் ஏய்க்கும் வியாபாரிகளை வழிக்கு கொண்டு வரும் கதை. கருத்து: விற்பனை வரி கட்டச் செய்வதன் மூலம் மக்களுக்கு ஓர் விழிப்புணர்வு
ஏற்படுத்துதல். விளைவு: 2011 ல் இந்தியா வல்லரசு. 2011 என்பது கொஞ்சம் கஷ்டம். இவர் படம் எடுத்து முடிக்கவே இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகலாம்.

* பஸ்ஸில் டிக்கெட் எடுக்காமலும், பெரியவர்களுக்கு இடம் கொடுக்காமலும் செல்லும் நபர்களை தண்டிக்கும் ஓர் கண்டக்கரின் கதை. இதனால் நஷ்டத்தில் இயங்கும் பல பஸ்களை லாபகரமாக இயக்கலாம்.

ஹீரோ: அர்ஜூன். குறிப்பு: இதே கதையில் மல்டி-பெர்சனாலிட்டியை புகுத்தி விக்ரமை ஹீரோவாக போட்டு இன்னொரு படம் எடுத்து விடலாம்.

* விவசாய நிலங்கள் அழிக்கப்பட்டு அடுக்குமாடி வீடுகளாகவும், தியேட்டர்களாகவும் மாற்றுவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து அதற்கு காரணமான சமூக விரோதிகளை அழிக்கும் ஓர் விவசாயி.

விளைவு: 2019-ல் உலகிலேயே அதிகமாக உணவு பொருள் உற்பத்தி செய்யும் நாடாக மாற்றுதல்.

* வித்தியாசமாகவும், பிரம்மாண்டமாகவும் படம் எடுக்கிறேன் என்று மக்களின் நேரத்தையும், தயாரிப்பாளரின் பணத்தையும் வீணாக்கும் இயக்குநர்களை களையெடுக்கும் ஓர் ரசிகனின் கதை.

விளைவு: இது போன்ற பதிவுகள் வருவதையும், அதனை வேறு வழியில்லாமல் உங்களை போன்றவர்கள் படிக்க வேண்டியதையும் தவிர்க்கலாம்.

இக்கதைகளை வைத்தே இன்னும் 15 வருடங்கள் சங்கர் ஓட்டி விடலாம்.

என்ன, இவரின் பட்ஜெட் அப்போது 300 கோடியை தொட்டிருக்கும். இப்படிபட்ட கதைக்கு பட்ஜெட் 80 கோடி! வெட்ககேடு!

தனது பணத்தை முதலீடு செய்து படம் எடுக்கும் போது மட்டும் பட்ஜெட்: 2 கோடி! இவரின் எண்ணம் நல்ல எண்ணமாகவே இருந்தாலும், தனது இயக்குநர்கள் மீது நம்பிக்கை இருந்தால் இன்னும் சில கோடிகள் கொடுக்க வேண்டியது தானே? ஒரு வேளை நல்ல படம் எடுக்க இரண்டு கோடி போதுமோ? கதை இல்லாமல் படம் எடுக்கும் போது தான் 50 கோடி, 80 கோடி வேண்டுமோ?

ஆண்டவா! எதற்காக இவ்வளவு குறைகள் கூறுகிறாய் என்று கேட்காதீர்கள்.

1. நன்றாக எடுக்க வேண்டும் முயற்சிப்பவனிடம் தான் அல்லது தான் நன்றாக படம் எடுக்கிறேன் என்று நினைப்பவனிடம் தான் குறைகளைக் கூற

முடியும்.

2. 2, 3 கோடி போட்டு ஒரிரு மாதங்களில் படம் எடுப்பவருக்கும், 10 அசிஸ்டெண்ட் இயக்குநர்கள் வைத்து, சுஜாதா, ரஜினி, ரகுமான், கே.வி. ஆனந்த், பீட்டர் ஹெய்ன்ஸ், வைரமுத்து போன்ற குழுவினை உடன் வைத்துக் கொண்டும், இரண்டு வருடங்களை முழுங்கிக் கொண்டும் இப்படி கதையில் கோட்டை விடுவதும், சிறு சிறு காட்சிகளில் கோட்டை விடுவதும் சரியல்ல.

என்ன கொடுமை சரவணன்!

80 கோடி பணத்தை முதலீடு செய்துவிட்டு, இரண்டு வருடங்கள் காத்திருந்து, எடுத்த படத்தை போட்டு பார்த்தால்; அது குப்பை. சங்கர்; ரகுமான்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ரஜினி. இப்படி எல்லாமும் இருந்தும், படம் இப்படி. தயாரிப்பாளர் 'ஜெர்க்' ஆவது உறுதி தான். அதனால் தான் சரவணன் ஐயா திருப்பதி சென்று முன்னெச்செரிக்கையாக மொட்டை போட்டு விட்டு, 100 நாட்கள் ஓடினால் லாபத்தில் 25% சிவாஜி பவுண்டேஷனுக்கு கொடுப்பதாக உறுதியளித்திருக்கிறார்.

அவரது வேண்டுதல் நிறைவேறட்டும்!

அது சரி... சிவாஜி பவுண்டேஷனுக்கு தான் 46000 கோடி சொத்திருக்கிறதே... பின்பு ஏன் இன்னும் சில கோடிகள்? :)

குறிப்பு: நான் கமல் ரசிகன் அல்ல.

ஏ.ஆர்.ரகுமானின் சான் பிரான்சிஸ்கோ இசை நிகழ்ச்சி

ஏ.ஆர்.ரகுமானின் இசை நிகழ்ச்சிகள் வட அமெரிக்காவில் ஆரம்பிக்கவிருக்கின்றன என தெரிந்தது முதல், நிகழ்ச்சிக்கு முன்பதிவு செய்ய ஆயத்தமாயிருந்தேன். சென்ற சனிக்கிழமை இரவு 8.00 மணிக்கு இசை நிகழ்ச்சி. ஒரு மாதத்திற்கு முன்பாகவே விமானத்தில் முன் பதிவு செய்திருந்தேன். வெள்ளிக்கிழமை மாலை 6.25 மணிக்கு விமானம். 5.00 மணிக்கு தான் அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்ப முடிந்தது. சரி 15, 20 நிமிடங்களில் விமான நிலையம் சென்று சேர்ந்து விடலாம் என்று நினைத்தேன். போதாத நேரம். செல்லும் வழியெங்கும் சாலை நெரிசல். 6.05 மணிக்கு தான் சென்று சேர முடிந்தது. சில நேரங்களில் வெப் செக்-இன் செய்யும் வழக்கமுண்டு.ஆனால் அன்று ஏனோ செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை.

விமானத்தை தவற விட்டால் என்னாகும்? அடுத்த விமானம் இருக்குமா? இருந்தாலும் அதில் இடம் காலியாக இருக்குமா? வெள்ளிக்கிழமை வேறு! ஒரு மாத காலமாக காத்திருந்து, காத்திருந்து செல்லும் நிகழ்ச்சி. கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு வந்தது. 6.05 மணிக்கு விமான நிலையத்தை அடைந்ததும். வேகமாக செக்-இன் செய்யுமிடத்திற்கு ஓடினேன்; ஏதோ குருட்டு நம்பிக்கையில் (விமானம் தாமதமாகியிருக்கலாம்). அனைத்தும் முடிந்து விட்டதென்றும், தன்னால் எதுவும் செய்ய இயலாதென்றும் விமான நிறுவன ஊழியர், எதிர்பார்த்தது போலவே, கூறினார். அடுத்த விமானத்திற்கு மாற்றி தருவதாக கூறினார். அடுத்த விமானம் இரவு 9 மணி. சரி, நமக்கு நிகழ்ச்சிக்கு முன்பாக சென்று சேர்ந்தால் போதுமென்று, சரியென்று வேகமாக தலையை ஆட்டினேன். நண்பருக்கு நிகழ்வுகளை தெரிவித்துவிட்டு சில புத்தகங்களை வாங்கி நேரத்தை ஓட்டினேன். கடைசி நேரத்தில் மாற்றி கொடுக்கப்பட்ட டிக்கெட் என்பதால் இருக்கை எண் கொடுக்கப்படவில்லை. போர்டிங்கிற்கு செல்ல சீட்டை நீட்டிய போது, அருகில் இன்னுமொரு முறை சரிபார்த்து போர்டிங் பாஸ் வாங்கி வருமாறு பணிக்கப்பட்டேன். இருக்கை விருப்பம் என்னவென்று ஊழியர் கேட்டார். ஐல் என்று கூறினேன். ஜன்னல் ஓரம் மட்டுமே இருப்பதாக கூறினார். 'பின்ன எதுக்குய்யா விருப்பம் என்னன்னு கேக்குறீங்க', என்று நினைத்து, 'பரவாயில்லை' என்று கூறினேன். 'ஆனால் அது முதல் வகுப்பு பரவாயில்லையா', என்று கூறி சீட்டை நீட்டினார். 'கைப்புள்ள நமக்கு ஏதோ நேரம் ஒர்க் அவுட ஆகுதுடா', என்று மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தேன்.

இரவு 1 மணிக்கு தான் கடைசியாக வீட்டிற்கு செல்ல முடிந்தது.

மறுநாள் இரவு 8 மணிக்கு நிகழ்ச்சி. 12 மணியளவில் எழுந்து, திருப்பதி பீமாஸ் சென்று மதிய சாப்பாட்டை போதும் போதுமென்ற அளவிற்கு கட்டிவிட்டு, மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்தோம்மாலல 6.30 மணிக்கு வீட்டிலிருந்து ஆரம்பித்து, 7 மணியளவில் நிகழ்ச்சி நடந்த இடத்திற்கு சென்று சேர்ந்தோம். (ஆரக்கிள் அரீனா, ஓக்லாண்ட்). இணையத்தில் எடுத்த முன்பதிவு சீட்டினை கொடுத்து, டிக்கெட் பெறும்போது இரவு 8 மணியாகியிருந்தது. வி.வி.ஐ.பி டிக்கெட் எடுத்திருந்தேன். ஆவலுடன் இருக்கை எண்ணை பார்த்தேன். நான்காவது வரிசை என்றிருந்தது. 'ஆஹா.. எப்படியோ முன்னாடி இடம் பிடிச்சாச்சு', என்று மகிழ்ந்து உள்ளே நுழைந்தேன். நேராக முன்வரிசைக்கு செல்ல முயன்ற போது, அரங்க ஊழியர் வலது பக்கமிருந்த வரிசைக்கு செல்லுமாறு காட்டினார். என்னுடையது வி.வி.ஐ.பி என்று சொன்ன போது, அது தான் வி.வி.ஐ.பி வரிசை என்றார். ஏதோ அரங்கிற்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஓர் இடத்தை காட்டி அது தான் வி.வி.ஐ.பி என்று சொன்ன போது எரிச்சலாக வந்தது. மேடைக்கு முன்பாக இருந்த வரிசைகள், விளம்பரதாரர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டதாம். இது என்ன கிரிக்கெட் மாட்சா? பெவிலியன் முழுவதும் விளம்பதரதாரர்களுக்கும், கிரிக்கெட் போர்டின் குடும்பத்தாருக்கும் ஒதுக்குவதற்கு? என்ன கொடுமை சரவணன்!








8.20 மணிக்கு அரங்கம் பாதிக்கும் மேல் நிரம்பியிருந்தது. அவ்வளவு தான் கூட்டமா என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் வேளையிலேயே, சித்ரா, 'ஜா ஹே' என்று குரு படத்தின் பாடலுடன் நிகழ்ச்சியை துவங்கி வைத்தார். சில நிமிடங்களில், ரகுமான் அப்பாடலின் தனது பகுதியை பாடியவாறு மேடையில் தோன்றினார். ஒரே ஆரவாரம்! முன்பெல்லாம், 'ஒருவன் ஒருவன் முதலாளி' பாடலுன் ரகுமான் இசை நிகழ்ச்சிகள் துவங்குவது வழக்கம். அதற்கு எஸ்.பி. பாலசுப்ரணியம் இருக்க வேண்டும். பின்னர், சில நிகழ்ச்சிகள், ஆய்த எழுத்து படத்தின் 'ஃபனா' பாடலுடன் துவக்கப்பட்டன. இம்முறையும் அப்பாடலுடன் தான் துவங்குமென்று நினைத்திருந்தேன். மாறாக, 'ஜா ஹே' பாடல். எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல். தமிழில் பாடியிருந்தால் இன்னும் அருமையாக இருந்திருக்கும். இப்பாடலைப் பற்றி விரிவாக சென்ற பதிவில் எழுதியிருந்தேன்.

அடுத்ததாக, சுக்விந்தர் சிங், நீத்தி, தாளம் (இந்தி) படத்திலிருந்து பாடலை பாட ஆரம்பித்தார்கள். கீழ்கண்ட படத்திலிருந்து பாடல்கள் பாடப்பட்டன.

1. ஜா ஹே (குரு) - சித்ரா, ஏ.ஆர்.ரகுமான்
2. மய்யா மய்யா - குரு - நித்தி
3. தேரே பினா - குரு - ஏ.ஆர்.ரகுமான்
4. ரூபாரூ - ரங் தே பசந்தி
5. பாத்சாலா - ரங் தே பசந்தி
6. ரங் தே பசந்தி - ரங் தே பசந்தி
7. அதிரடி - சிவாஜி
8. சஹானா - சிவாஜி
9. வா ஜி - சிவாஜி
10. சண்டை கோழி (இந்தி) - யுவா
11. ரம்தா யோகி - தாளம்
12. ஜன் ஜன் - வாட்டர்
13. சா ரீ கா மே - பாய்ஸ்
14. வெண்ணிலவே (இந்தி) - சப்னே
15. காதல் ரோஜாவே (இந்தி) - ரோஜா
16. பர்ஸோரே - குரு
17. த பாஸ் - சிவாஜி
18. பிரே ஃபார் மீ பிரதர்
19. கண்ணாளனே (இந்தி) - பம்பாய்
20. சையா சையா
21. தில் சே ரே - தில் சே
22. ஏய் ஹேரத்தே - குரு
23. வந்தே மாதரம்
24. கல்பலி ஹே - ரங் தே பசந்தி
25. ஹம்மா ஹம்மா

பாடகர்கள்:

சித்ரா
ஹரிஹரண்
சாதனா சர்கம்
மதுஸ்ரீ
நரேஷ்
விஜய் ஜேசுதாஸ்
சயோனரா

மற்றும் குழுவினரெல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்லாலாலாலாம் வந்திருந்தாங்க....

ஐந்து பாடல்களுக்கு பிறகு பார்த்தால், அரங்கம் 95% நிரம்பியிருந்தது. எப்படியும் 10,000 நபர்களுக்கு மேல் வந்திருப்பார்கள்.

இதன் தொடர்ச்சி அடுத்த பாகத்தில்....

சமீபத்தில் மிகவும் ரசித்த பாடல்கள்

1. பிரே ஃபார் மீ பிரதர் (Pray for me Brother)

இசை: ஏ.ஆர்.ரகுமான்
பாடியவர்கள்: ஏ.ஆர்.ரகுமான், பிளாசே, மற்றும் குழுவினர்.

இப்பாடலின் காரணத்தைப் பற்றி நான் குறிப்பிட வேண்டிய அவசியமில்லை. இப்பாடல் இந்தியாவில் வெளிவருவதற்கு முன்பாக பல இணையத்தளங்களில் விற்பனைக்காக இருந்தது. நானும் வாங்கி ஒலிக்க முயற்சி செய்த போது, விண்டோஸ் மீடியா பிளேயர் பழைய பதிப்பினை நான் உபயோகித்த காரணத்தினால் DRM சோதனை செய்ய இயலாமல் தயங்கி நின்றது. அலுவலகத்தில் மீடியா பிளேயரினை புதுப்பிக்க இயலாமல் கஷ்டப்பட்ட போது, கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டாமல் சென்ற பழமொழி தான் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. இரண்டு மூன்று தினங்களுக்குப் பிறகு தான் பாடலைக் கேட்க முடிந்தது. இது மிகச் சிறந்த பாடல் இல்லாவிடிலும், நீண்ட எதிர்பார்ப்பிற்குப் பிறகு வந்த சிவாஜி பாடலை விட சிறந்த பாடலிது.

2:35-ல் யாஹி யோகோ யாஹி யோகோ என்ற இடங்கள் இனிமையாக ஒலிக்கின்றது. 3:30 குழுவினரின் ஓசை அற்புதம்.

2. மனசு மருகுதே

திரைப்படம்: பள்ளிக்கூடம்
இசை: பரத்வாஜ்
பாடியவர்கள்: சுபிக்ஷா, டாக்டர் நாராயணன்

ஆரம்ப நாட்களிலிருந்தே பரத்வாஜ் பாடல்கள் மீது எனக்கு ஓர் இனம்புரியாத ஈர்ப்பு உண்டு. உணர்வுபூர்வமாக பாடல்களுக்கு இசையமைப்பவர்களில் பரத்வாஜிற்கு எப்போதும் இடம் உண்டு. பல பாடல்களை உதாரணமாகக் குறிப்பிடலாம். காதல் மன்னனில் இடம் பெற்ற 'வானும் மண்ணும் பாடல்', பூவேலியில் இடம் பெற்ற 'இதற்கு பேர் தான் காதலா', வசூல்ராஜாவில் இடம் பெற்ற 'காடு திறந்து கிடக்கின்றது' ஆட்டோகிராபில் இடம் பெற்ற 'நினைவுகள் நெஞ்சினில்' உள்ளிட்ட பல பாடல்களைக் குறிப்பிடலாம்.அவ்வகையில் 'பள்ளிக்கூடம்' படத்தில் இடம்பெற்றுள்ள இப்பாடலையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.

நாராயணன், ரகுமான் குழுவில் சில ஆண்டுகளாக பாடி வருகிறார். தனியாக வித்யாசாகருக்கு சில பாடல்களையும் பாடியுள்ளார். 'பொய்'-ல் மூச்சு விடாமல் ஒரு பாடலையும் பாடியுள்ளார் என்று நினைக்கிறேன். ஒரிரு முறை கேட்ட ஞாபகம். பாடல் நிச்சயமாக வெற்றி பெற்று இவருக்குப் புகழ் தேடி தரும் என்பது எனது எண்ணம்.

எதுக்கு தெரியலை
விவரம் புரியலை
....
மனசு மருகுதே

எதுக்கு தெரியுமா?
எனக்கு தெரியலை...

அற்புதமான ராகம்.

3. காற்றின் மொழி

திரைப்படம்: மொழி
இசை: வித்யாசாகர்
பாடியவர்கள்: சுஜாதா

மொழி சமீபத்தில் வந்த சிறந்த படங்களில் ஒன்று (விஜய் படங்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் :)).

'காற்றின் மொழி' என்று ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதி வரை சுஜாதாவின் மென்மையான் குரல் பாடலுக்கு வளம் சேர்க்கிறது. வித்யாசாகரின் இசை பெரும்பாலும் சாதாரண இசைக்கருவிகளைச் சார்ந்திருக்கும். அதற்கு இப்பாடல் ஓர் சிறந்த உதாரணம். ரகுமான் கூட சில நாட்களுக்கு முன்பாக, 'கணினியின் உதவியில்லாமல் பாடல்களுக்கு இசையமைக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுவருகிறேன்', என்று கூறியிருந்தார். அவ்வகையில், வித்யாசாகர் எப்போதோ தேர்ந்து விட்டார் எனக் கூறலாம். அவருடைய சமீப கால பாடல்கள் அனைத்துமே இது போல மிக எளிமையாக தான் இருக்கின்றன. உ.ம். தம்பி, ஜி.

4. யாரோ யாருக்குள் இங்கு யாரோ

திரைப்படம்: சென்னை - 28
இசை: யுவன் சங்கர் ராஜா
பாடியவர்கள்: எஸ்.பி.பி. சரண்

இப்பாடல் ஒரு வகையில், இளையராஜா, கார்த்திக் ராஜா இசையில் பாடிய 'யாரோ யார் யாரோ' பாடலின் கருத்தை சிறிது ஒத்திருக்கிறது.ஆரம்பத்தில் வரும் வயலின் இசை அழகு.

5. காதல் கொஞ்சம் காற்று கொஞ்சம்

திரைப்படம்: பச்சைக்கிளி முத்துசரம்
இசை: ஹாரீஸ் ஜெயராஜ்
பாடியவர்: நரேஷ் அய்யர்

இவ்வாண்டின் ஆரம்பத்தில் சென்னையில் இந்தியா - ஆஸ்திரேலியா (சரியாக ஞாபகம் இல்லை) விளையாடிய போட்டியைக் காண சேப்பாக்கம் சென்றிருந்தேன். அப்போது ஒவ்வொரு ஓவர் முடிவிலும் இப்படத்தின் டிரைலர் காட்டப்பட்டது. அதிலிடம் பெற்ற இசையால் கவரப்பட்டு இப்பாடல் வந்ததும் ஆவலுடன் இசைத்தட்டு வாங்கினேன். எல்லா பாடல்களையும் ஒரு முறை ஒலிக்கவிட்டு, பிடிக்காமல் வீட்டிலேயே வைத்துவிட்டேன். ஆனால் ஐ.பாடில் மட்டும் ரிப் செய்து வைத்திருந்தேன். ஒரு நாள், மற்ற பாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த போது, இப்பாடலும் ஒலித்தது.

நானும், சரி தான், 'உன்னாலே உன்னாலே' படம் என்று நினைத்து பின்னர் ஒலிக்கவிடலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். மறு நாள் மீண்டும் இப்பாடலை ஒலிக்க விட எனது ஐ-பாடில் முயற்சித்த போது, 'உன்னாலே உன்னாலே' ஆல்பத்தில் இப்பாடல் எங்கும் இல்லை. 'பச்சைக்கிளி' கண்ணில் பட்டது. ஆனால் அதில் இருக்காது என்று நம்பி முயற்சி செய்யவே இல்லை. சோர்ந்து போய்விட்டேன். மீண்டும் ஒரு நாள் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அதே போல் மீண்டும் ராண்டமாக பாடல்களை கேட்டுக்கொண்டிருந்த போது இப்பாடல் ஒலித்தது. குறித்து வைக்க படத்தின் பேரைப் பார்த்த போது ஆச்சர்யம். என்னவொரு அற்புதமான பாடலை இத்தனை நாட்களை கையில் வைத்திருந்தும் கேட்காமல் விட்டு விட்டோமே என்று வருத்தமாக இருந்தது. சரி பாடலுக்கு வருகிறேன்.

நரேஷ் அய்யரின் குரலா இது? அற்புதம். ரகுமானுக்குப் பல பாடல்கள் பாடியிருந்தாலும், ஹாரீஸின் இசையில் இவரது குரல் கேட்பதற்கு மிகவும் இனிமையாக இருக்கிறது.

1:26 -ல் வரும்

எதிர்காலம் என்னை வந்து முட்டுமோ..
கொஞ்சம் மிச்சம் உள்ள அச்சம் விடுமோ
அரியாத ஒஉது ஆசான், அகம் இனி வீசும்
அதில் தானே கரைந்தோடும் நம் வாழ்வின் வனவாசம்

ஏ மல்லிச்சரமே .... உன் கண்கள் இன்று...

அற்புதம்! அற்புதம்.

6.முதல் நாள் இன்று எதுவோ ஒன்று

உன்னாலே உன்னாலே..
இசை: ஹாரீஸ் ஜெயராஜ்
பாடியவர்கள்: கே.கே. மஹாலக்ஷ்மி

நீண்ட நாட்களாக உன்னாலே உன்னாலே பாடல்களை கேட்டு வருகிறேன். ஆரம்பத்தில் 'ஜூன் போனால்' (Blue Rise பாடலின் அச்சு அசலான நகல்) கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். இப்படத்தில் இப்பாடலும், ஹரிணி பாடிய 'உன்னாலே உன்னாலே' பாடலும் சிறந்த பாடல்கள். வழக்கம்
போல், ஹரிணியின் குரல் அற்புதம். அதிலும் 3:05-ல்

'சரியென்று தெரியாமல்,
தவறென்று புரியாமல்
எதில் வந்து சேர்ந்தேன் நான்...'

இனிமை!

'முதல் நாள்' பாடலில்,

2:57 'உதட்டாலே காதல் எனும் சொல்லை
உரைத்தாலே கூட வரும் தொல்லை'

இடத்தில் வரும் ராகம் நன்று. கே.கே. வழக்கம் போல் சிறப்பாக பாடியிருக்கிறார். மஹாலக்ஷ்மி பரவாயில்லை. நிச்சயம் பாம்பே ஜெயஸ்ரீயை விட நன்று.

7. ஒரே கனா

திரைப்படம்: குரு
இசை: ஏ.ஆர்.ரகுமான்
பாடியவர்கள்: ஏ.ஆர்.ரகுமான், சித்ரா, மெட்ராஸ் கரோலே குழுவினர்.

இதே பாடலை சென்ற பதிவிலும் தெரிவித்திருந்தேன். இன்னும் இப்பாடல் மீதான மோகம் குறையவில்லை. ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போது, புத்துணர்ச்சி ஊட்டுகிறது இப்பாடல். சோர்ந்திருக்கும் தருணங்களில் புத்துயிர் ஊட்டும் பாடல்களில் இப்பாடலுக்கு, என்னுடைய பிளே லிஸ்டில் இனி எப்போதும் இடமுண்டு. இப்பாடல்களைப் பற்றி இன்னொரு பதிவில் எழுதுகிறேன். இந்தி பதிவினை விட, தமிழ் பதிவு பிடிக்க காரணம், தமிழில் பாடலில் அர்த்தம் புரிய முடிவதால் தான்.

சென்ற பதிவில் இவ்வாறு எழுதியிருந்தேன்.

எனக்கு 'தேரே பினா' பாடல் பிடித்திருந்தாலும், 'ஜாகே ஹே' பாடலை நான் மிகவும் விரும்பிக் கேட்பதற்குக் காரணம், இப்பாடலில் இழைந்தோடும் சோகமும், பாடலின் நடுவில் வரும் இசையும், குழுவினரின் குரலும் தான். பாடலின் ஆரம்பத்தில் சித்ராவின் குரலையொட்டி வரும் குழுவினரின் ராகமும், வயலின் இசையும், மீண்டும் 1:50-ல் ஒரு முழக்கத்துடன் குழுவினரின் ராகம் தொடர்வது இனிமை. ரகுமான், மிக மெதுவாக, சித்ராவினைத் தொடர்ந்து பாடிவிட்டு, 3:21-ல் ரகுமான் சுருதியை உயர்த்தி பாடுவதும், 4:28-ல் அதனைத் தொடர்ந்து வரும் குழுவினரின் முழக்கமும் அற்புதம்.

இப்பாடல் தமிழில் இன்னும் அற்புதம். மெட்ராஸ் கரோலே குழுவினர் மிக மிக அருமையாக பாடியிருக்கிறார்கள். சொல்வதற்கு வார்த்தையில்லை.

ஒரே கனா என் வாழ்விலே
அதை நெஞ்சில் வைத்திருந்தேன்
கனா மெய்யாகும் நாள் வரை
உயிர் கையில் வைத்திருப்பேன்

வானே
என் மேலே
சாய்ந்தாலுமே
நான்
மீண்டு காட்டுவேன்

நீ என்னைக்
கொஞ்சம்
கொஞ்சினால்
நிலாவை வாங்குவேன்'

அற்புதமான ராகம், உயிரைக் கொல்லும் வரிகள், உயிரை உருக்கும் குரல்கள்!

குறிப்பு: அடுத்த வாரம் முதற்கொண்டு ரகுமான், வட அமெரிக்காவில் சில மாகாணங்களில் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடத்துகிறார். முடிந்தால் சென்று கண்டுகளிக்கவும்.

சிவாஜி பாடல்கள் மதிப்பீடு

1. வாஜி வாஜி
பாடியவர்கள்: ஹரிஹரன், மதுஸ்ரீ

சிவாஜி பாடல்கள் அதிகாரபூர்வமாக வெளியாவதற்கு முன்பாக இணையத்தில் கிடைத்த மூன்று பாடல்களில் ஒன்று; இப்படத்தில் நான் முதன் முதலாக கேட்ட பாடலும் இதே. பாடலை முதன் முதலாக கேட்ட போது உண்மையிலேயே இது 'சிவாஜி' படப் பாடல் தானா என்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ஆனால் வைரமுத்து எழுதிய 'வாஜி வாஜி சிவாஜி வரிகள்', கண்டிப்பாக இது சிவாஜி பாடல் தான் என்று உறுதி செய்ததால் ஒரு நிமிடத்திலேயே அடுத்த பாடலுக்கு தாவினேன். ஆனால் பொறுமையாக ஒவ்வொரு பாடலாக கேட்ட போது இப்பாடலில் இரண்டு இடங்கள் எனக்கு பிடித்தது. ஒன்று 00:30 - 00:49 வரை வரும் 'இம்க்கும் இம்க்கும் இம்க்கும் இம்க்கும் ஆம்பல் ஆம்பல்' என்ற குழுவினரின் குரல். அதுவும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் இடம், வலம் என மாறி மாறி வருவது இனிமை. பொதுவாக பிளாசேயின் குரல் எனக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துவதுண்டு. அபூர்வமாக இப்பாடலில் ஹரிஹரன், மதுஸ்ரீ குரலை விட பிளாசேயின் குரல் கவர்ந்தது. 2:14, 4:30-ல் 'திரிகிடாதா' என்று இடையில் அவர் ஓசையிடம் இடம் அழகு. பாடலில் நிறை என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படி ஒன்றுமில்லை. சாதாரண, பழைய கால இசையும், மதுஸ்ரீயின் பொருத்தமற்ற குரலும், (1:36-ல் 'வ்வாஜி வ்வாஜி' என்று உச்சரிக்கும் இடம், ரஜினியை சாணியிடச் சொல்லும் இடம்) குறைகள். ஆனால் மூன்று வாரங்கள் கேட்ட பிறகும் இன்னும் சலிக்கவில்லை.

2. சஹானா
பாடியவர்கள்: உதித் நாராயணன், சின்மயி

படத்தின் சிறந்த பாடல் இது தான் என்று நினைத்திருந்தேன்; இன்னொரு சஹானா பாடலைக் கேட்கும் வரையில். ஆனால் இப்பாடலிலிருந்து தான் அப்பாடல் பிறந்திருக்க வேண்டும் என்பது என் கருத்து. ஆகையினால் இப்பாடலுக்குத் தான் எனது ஓட்டு. முதன் முறையாக ஒரு தமிழ் பாடலை உதித் நாராயணன் மிகவும் சிரமப்பட்டு பாடியிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். வழக்கமாக 'ஸாரல் த்தூவ்வுதோ' என்று பாடியிருக்கக்கூடியவர் இதில் சிறிது தெளிவாக பாடியிருக்கிறார். ஆனாலும் சில இடங்களில் அவரால் அவரையே கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்பது தெரிகிறது. இப்பாடலுக்கு சின்மயியின் குரல் மிகவும் அழகு. இப்பாடலை முதன் முதலாக கேட்ட பொழுது, பெண் குரல் யாருடையது என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் சிறிது நேரம் யோசித்த பிறகு, 'உனக்கு 18 எனக்கு 20' படப் பாடலான 'அந்த சாலையில் போகின்றான்' என்ற பாடலை ஒத்திருந்தது தெரிந்த பின் தான் சின்மயி என்று அடையாளம் தெரிந்தது. அது சின்மயியின் குரலா என்று சின்மயினிடமே கேட்டேன்; பதில் இல்லை. பல்லவி முடிந்ததும் வரும் கிடார் இசையும், அதனைத் தொடர்ந்து ரகுமான், 'தீம் தர தன தீம் தர தன' எனப் பாடுவதும் அற்புதம். 3:19-ல் 'வானுக்கும் நடக்கட்டுமா... ஹோ... ஓராயிரம் ஆண்டுள் சேமித்த காதலிது...' என்று உதித் பாடுவதும், அதே வரியை சின்மயி திரும்ப வேறொரு ராகத்தில்(?. இதன் பெயர் ராகமா?) பாடுவதும் அழகு.

சஹானா, சிவாஜியின் ராணி. (சன் டிவியில் கேட்டது போல் இருக்கிறதா?)

3. ஒரு கூடை சன்லைட்
பாடியவர்கள்: ராக்ஸ், பிளாசே, தன்வி

படத்திலேயே மிக வித்தியாசமான, இந்தியத் திரைப்படத்திற்கு மிகவும் புது வகையான பாடல். பல முறை கேட்டும் பாடல் வரிகள் புரியவில்லை; மற்றவர்கள் பாடல் வரிகளை அனுப்பிய பிறகு தான் தெரிந்தது. 'அப்பத்த பிச்சை கருப்பே. இப்ப நான் செக்க சிவப்பே' என்று. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முக்காபுலாவும், சிக்குபுக்கும் இது போல தானிருந்தன. இன்னும் சிறிது நாட்கள் இப்பாடல் பேசப்படும் என்பது நிச்சயம். ஆனால் பாடல் நன்றாக இருக்கிறதா? என்னால் நிச்சயமாக சொல்ல முடியவில்லை. பாடலை வேறு யாராவது பாடியிருக்கலாம். வரிகள் இன்னும் தெளிவாக உச்சரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். வரிகள் புரியக்கூடாது என்பது தான் எண்ணம் என்றால் தமிழ் எதற்கு?

4. பல்லேலக்கா
பாடியவர்: எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம்

ரஜினிக்கு படத்தின் அறிமுக பாடல் என்று நான் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டுமா? முதலில் கேட்ட போது, என்ன இது சந்திரமுகியின் 'அரே அரே' பாடலின் இரண்டாம் பதிப்போ என்று தோன்றியது. ஆனால் பல முறை கேட்ட பிறகு பிடித்துப் போனது. 'பாபா' படத்தில் சங்கர் மகாதேவன் பாடிய பாடலில் செய்த தவறை ரகுமான் மீண்டும் செய்ய மாட்டார் என்று அசாத்திய நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை. எதிர்பார்த்தது போலவே எஸ்.பி.பியை பாடச் செய்திருந்தார். எஸ்.பி.பி வழக்கம் போல் மிகச் சிறப்பாக பாடியிருக்கார். 'பல்லேலக்கா... சேலத்துக்கா மதுரைக்கா...' இடங்களும், '...கூரையின் ஓட்டை விரிசல் வழி நட்சத்திரம் எண்ணிப்பாருலே' என்ற இடத்தில் 'லே' என்று எஸ்.பி.பி அழுத்தம் கொடுப்பது அழகு. இப்பாடல் வெற்றி பெறத்தவறி விடும் என்ற கணிப்பு சில நாட்களிலேயே பொய்த்துப் போனது. பாடலில் ரெஹானா பாடும் 'ஆலமரத்திற்கு ஜடையை பின்னி தான்...' என்ற வரிகளை வேறு யாராவது பாடியிருக்கலாம்.

5. சஹாரா
பாடியவர்கள்: விஜய் ஜேசுதாஸ், கோமதி ஸ்ரீ

விஜய் ஜேசுதாஸின் குரல் பரவாயில்லை. 'மாலே மணிவண்ணா மார்கழி நீராடுவாய்' என்று கோமதி ஸ்ரீ பாடும் திருப்பாவை அற்புதம்! என்னவொரு அற்புதமான படைப்பு. ராகம் அமைத்த விதமும், கோமதி ஸ்ரீயின் குரலும் மிகச் சிறப்பு. இப்பாடலைத் தொடர்ந்து ஒரே நாளில் பல பத்து முறைகள் கேட்டிருக்கிறேன்; கோமதி ஸ்ரீ பாடிய திருப்பாவைக்காக. சிறப்பு திருப்பாவையிலா; அல்லது அதனை கல்நெஞ்சம் படைத்தவரும் கரையும் விதமாக பாடிய கோமதி ஸ்ரீயின் குரலிலா அல்லது அத்திருப்பாவைக்கு ரகுமான் கொடுத்த அற்புதமான ராகத்திலா என்று தெரியவில்லை. இப்பாடலை கேட்ட பிறகு, ராகா.காம்-ல் சுதா ரகுநாதன், டி.கே.பட்டம்மாள் இன்னும் பிறர் பாடிய இதே 'மாலே மணிவண்ணா' கேட்டேன். உண்மையை சொல்வதென்றால் இப்பாடலில் உள்ள அழுத்தம் அப்பாடல்களில் இல்லை. இப்பாடலின் (திருப்பாவை) வரிகள் சோகம் நிறைந்தவை அல்ல. ஆனால் அதற்கு இது போல சோக வடிவம் கொடுத்தது தான் இப்பாடலுக்கு அழகு சேர்த்தது என்று கூறுவேன். சுதா ரகுநாதனும் இன்ன பிற பாடகர்களும் (இப்பாடலின் பிற வடிவங்களைப் பாடியவர்கள்), இப்பாடலை கேட்ட பிறகு, இது போல் ஏன் நமக்கு தோன்றாமல் போய்விட்டது என்று நினைத்திருப்பார்கள் என்பது என் கருத்து. இன்னுமொரு 'குனித்த புருவமும்' (தளபதி). இல்லை; அதனை விட சிறப்பு வாய்ந்தது இது என்று கூறுவேன். எங்கள் ஊருக்கு, இன்னுமொரு திருப்பாவை பாடலின் வழி சிறப்பு. ஏற்கனவே 'ஹே ராம்' திரைப்படத்தில் ஓர் திருப்பாவை பாடல் இடம்பெற்றிருந்தது.

ரகுமான் (மே, 28-ம் தேதி, ரெடிஃப் தளத்தில்) தனது பேட்டியில் கோமதிஸ்ரீயைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். மோமதிஸ்ரீ, ரகுமானின் குரு தக்ஷ்ணாமூர்த்தி சுவாமிகளின் மகள் ஆவார்.


"Gomathishree, daughter of Rahman's guru Dakhshinamurthi Swamigal"

"Gomathi is not just a film singer but she has an interesting voice," says Rahman. "I have plans to compose a few songs for her for a non-film album I want to produce"

6. அதிரடி தான்
பாடியவர்கள்: ரகுமான், சயோனரா

'லப்போ லப்போ' என்று பாடலின் ஆரம்பத்திலிருந்து ஒரே அதிரடி தான். சிறந்த பாடல் அல்ல; ஆனால் நல்ல பாடல். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ரகுமான் அதிரடி காதல் பாடலை பாடியிருக்கிறார். 'ஹம்மா.. ஹம்மா', 'ஹலோ டாக்டர்' பாடல்களுக்குப் பிறகு. முதல் சரணத்திற்கு முன்பு வரும் கிடார் இசை அழகு. 2:30 'கண்கள் என் ??? ராஜர் மூர் போல்... ' என்று பாடுமிடத்தில் ரகுமானின் குரல் அற்புதம்.


7. இதனைத் தவிர ஒரு தீம் மியூசிக்கும் இந்த இசை ஆல்பத்தில் உண்டு. ஆனால் அதனைப் பற்றி எழுதும் அளவிற்கு அதில் ஒன்றுமில்லை.

மொத்தத்தில், சிவாஜி ரகுமானின் வழக்கமான ஆல்பம் அல்ல. ரஜினிக்காக நிறைய விட்டுக்கொடுத்திருக்கிறாரோ என்று தோன்றுகிறது. அதே நேரத்தில் 'பாபா' போல கவனக்குறைவாகவும் இசையமைக்கப்பட்டது போல் தோன்றவில்லை. சங்கரும், ரஜினிக்காக மிகவும் விட்டுக்கொடுத்திருக்கிறது போல் தோன்றுகிறது. சங்கர், 'பல்லேலக்கா', 'வாஜி வாஜி' வகை பாடல்களை ஒப்புக்கொள்பவர் அல்ல என்பது என் கருத்து. ஆனால் பாடல்களில் பழைய, புதிய, கேட்டிராத வகை என அனைத்து வகை இசையும், குரலும் உண்டு. இது ஒரு 'இந்தியன்' போன்ற சிறப்பான படைப்பு என்று கூற முடியாவிட்டலும் இந்தியன் போல் வெற்றி பெற வாய்ப்புகள் மிக அதிகம்.

ஸ்ருசல்

அத்திப் பூத்தாற் போல்

இந்தத் தலைப்பில், தற்போதுள்ள நிலையில் பல விசயங்கள் எழுதலாம். நான் இப்போது வலைப்பதிவதே அத்திப் பூத்தது போலாகி விட்டது. பல வருடங்களாக பணிபுரிந்த நிறுவனத்திலிருந்து விலகி, புது இடத்திற்கு மாறி வந்தது இதற்கு தலையாயக் காரணம். பழைய நிறுவனத்தில் பல வருடங்களாக இருந்ததால் அலுவலகத்திலேயே வலைப்பதிவது வழக்கம். பெரும்பாலும் வார இறுதி நாட்களில், அலுவலகத்தில் அதிகமாக ஊழியர்கள் நடமாட்டமில்லாத நேரத்தில், யாருடைய தொந்தரவுமில்லாமல் இருக்கும் நேரத்தில் பதிவது உண்டு. ஆனால் இப்போது நிலைமையே மாறி விட்டது. இந்தியாவில், இந்திய கிரிக்கெட் அணிக்கு உண்டான கதி தான் எனது நிலைமையும்.

இன்னும் சில மாதங்களுக்கு அல்லது இனி எப்போதுமே அதற்கு வாய்ப்பில்லை. வீட்டில் மடிக்கணினியை வைத்துக் கொண்டு எழுதுவதும் கடினமாக உள்ளது. டெஸ்க்டாப்பில், அதுவும் அலுவலகக் கணியில், டைப் செய்வது போல் ஒரு சுகம் எதுவுமில்லை. நான் எழுதாவிடில் நாட்டில் என்ன குடியா மூழ்கிவிடப்போகிறது என்று நீங்கள் நினைப்பது எனக்கு கேட்கிறது. ஆனாலும் கலைஞன் விரும்பினாலும் விரும்பாவிடிலும் திருட்டு வி.சி.டியில் படம் பார்த்தாவது விமர்சனம் எழுதும் விமர்சகர் போல், நாட்டு நடப்பைப் பற்றி எனது எண்ணக் குப்பைகளைக் கொட்ட வேண்டாமா?

கடந்த இரண்டு மாதங்களில் முக்கியமான நிகழ்வுகள் என்று பெரிதாக (என்னைப் பொறுத்தவரையில்) நடந்து விடவில்லை.

ஆனாலும் புலிகள் தொடுத்த வான் வழித் தாக்குதல் முக்கியமானது. அதனைத் தொடர்ந்து வரும் நிகழ்வுகள் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதனை அறிய ஆவலோடு இருந்தேன். வழக்கம் போல் பட்ஷே, முஷாரப் 'இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் இணைந்து தீவிரவாதத்தை ஒழிக்கப் பாடுபடவேண்டும்' என்று கூறுவது போல் ஒரு வில்லங்கமான அறிக்கையை வெளியிட்டிருக்கிறார். அபூர்வமாக, இந்திய வெளியுறவுத்துறை செயலர், '..இந்த தாக்குதல் இலங்கையில் நடந்து வரும் பயங்கரவாதத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. இலங்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அகதிகளாக சொந்த நாட்டிலேயே இருப்பது வருத்தமடையச் செய்கிறது. ...', என்பது போல் கூறியுள்ளார். இது ஆச்சர்யமடைய வைக்கிறது.

இதில் ஒரு சில தமிழ் நாளிதழ்கள் எப்போதுமே இலங்கைக்கு ஆதரவாக எழுதி வருவது ஏனென்று தெரியவில்லை. இலங்கை ராணுவம், தமிழ் மக்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தினால் செய்தியை இருட்டடிப்பு செய்தும், புலிகள், ராணுவத்தினரைத் தாக்கினால் ஏதோ அணுகுண்டு வீசியதைப் போலவும் அச்சேற்றுவது ஏனோ? சென்ற வாரம் தினமலரில், 'இலங்கையில் இரண்டாவது நாளாக புலிகள் அதிரடி. ராணுவ வீரர்கள் உட்பட ஏழு பேர் பரிதாப பலி' என்று செய்தி வெளியாகியிருந்தது. இவர்கள் கூறுவது, ஏதோ இலங்கை ராணுவம் தாக்கினால் தமிழ் மக்கள் எல்லாம் சந்தோஷமாக சாவது போல் இருக்கிறது. புலிகளை எதிர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று, ஒட்டுமொத்த தமிழ்மக்களையும் சவக்கிடங்கிற்கு அனுப்பிவிடுவார்கள் போல! அதிலும் சில பத்திரிக்கையாளர்களைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். புலி என்றாலே அவர்களுக்கு வயிற்றில் பற்றிக் கொண்டு வருகிறது. 'பத்மநாபா கொலையில் இருந்தே .......' என்று ஆரம்பித்து விடுவார்கள். கேட்டால் நாங்கள் தமிழர்களுக்கு எதிரியில்லை; புலிகளுக்கு தான் என்று கூறுவர். புலிகள் அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று மட்டும் கூறுபவர்கள், தமிழ் மக்களுக்கு என்ன வழி என்று மட்டும் கூற மாட்டர். புலிகளுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பவர்கள், 'எங்களது ஆதரவு புலிகளுக்கல்ல; ஈழத்தமிழர்களுக்குத் தான்' என்று கூறிக்கொள்கிறார்கள். என்ன தான் முடிவோ?

****

இந்திய அணி வெளியேறியது. நல்லவேளை இன்னும் நான்கு போட்டிகள் ஆடிய பிறகு வெளியேறி மக்களின் நேரத்தை வீணாக்கவில்லை. அது சரி... அனைத்து மக்களும் ஏதோ ராக்கெட் (நக்ஸலைட் ரவி ராக்கெட் அல்ல) தயாரித்துக் கொண்டிருந்தது போலவும் இவர்கள் அவர்களது நேரத்தை வீணாக்கியது போலவும் கூறுவது சிறிது அதிகம் தான். ஆனாலும் சிலர் இருக்கத் தான் செய்கின்றனர். இங்கிருந்து இந்தியா - பாகிஸ்தான் மேட்ச் பார்க்கப்போகிறேன் என்று சில மாதங்களுக்கு முன்பே வெஸ்ட் இண்டீஸ் விசாவிற்கு அலைந்து விமான டிக்கெட், போட்டிக்கான டிக்கெட் (?) எல்லாம் எடுத்து வைத்து கோழி போல காத்திருந்த சிலருக்கு அடி. முக்கியமாக எனது மேலாளருக்கு :) இத்தனை ஆண்டுகளாய் எப்படியும் இந்தியா, பாகிஸ்தான் அணிகள் எப்படியாவது சின்ன சின்ன அணிகளை லீக் போட்டிளில் வென்று சூப்பர் 6, சூப்பர் 8 என்று முன்னேறி விடும். இந்தியா-பாகிஸ்தான் அணிகள் சூப்பர் 6/8 போட்டி, அதன் பிறகு காலிறிதி அல்லது அரையிறுதியில் ஆட வைப்பதன் மூலம் பலத்த வருவாயை ஈட்டி வந்தனர், கிரிக்கெட் வாரியத்தினர். அந்த கனவிற்கு வந்த பேரிடி. இதனால் அடுத்து வரும் தொடர்களில் 'லீக்' போட்டிகளில் இந்தியா-பாகிஸ்தான் அணிகள் இடம்பெறுவது அவர்களின் வருமானத்திற்கு மிக அவசியம். செப்டம்பரில் தெனாப்பிரிக்காவில் நடக்க போகும் 20-20 தொடரில் இந்தியா-பாகிஸ்தான்-ஸ்காட்லாந்து அணிகள் ஒரே பிரிவில் சேர்க்கப்படிருப்பது இதனால் தானோ? ரிச்சர்ட்ஸ் இப்போது இந்திய பயிற்ச்சியாளர் பதவிக்கு விருப்பம் தெரிவித்திருக்கிறார். இந்திய கிரிக்கெட் அணி முன்னேற வேண்டும் என்ற பலரின் ஆவல் எனக்கு ஆச்சர்யமளிக்கிறது. 'ரிச்சர்ட்ஸை நினைச்சா எனக்கு பாவமா இருக்கு. இலங்கை முன்னாள் பயிற்சியாளர் 'வாட் மோர்' இந்தியப் பயிற்சியாளராக வர விருப்பம் தெரிவித்திருந்தார். கங்குலி தனக்கு சேப்பல் தான் வேண்டும் என்று கேட்டு வாங்கினார். கங்குலிக்கு நடந்ததும், சேப்பலுக்கு நடந்ததும் அனைவருக்கும் தெரியும். பதவி விட்டுப் போன கடுப்பில் இந்திய அணியை வதைப்பதே வாட் மோருக்கு வேலையாகி விட்டது. 1996-ம் ஆண்டிலும் இதே போல் தான் இந்திய அணியை இலங்கை அணியை விட்டு பழி வாங்கினார். அப்போதும் அவர் இந்திய அணிக்கு பயிற்சியாளராக வர விண்ணப்பித்திருந்தார் என்று கேள்வி பட்டிருக்கிறேன்.

சிவாஜி படத்தின் பாடல்கள் கேட்டேன். (ஆமா இவர் மட்டும் தான் பெரிசா கேட்டுட்டாராம்!) இரண்டைத் தவிர மற்றவை சுமார் ரகம் தான். ரகுமான் நல்ல பாடல்கள் (ஒட்டு மொத்தமாக ஒரு படத்தில்) கொடுப்பது அத்திப்பூத்தாற் போல் ஆகிவிட்டது. சிவாஜி பாடல்கள் பற்றி அடுத்தப் பதிவில்...'நல்லா இல்லைன்னு சொல்லுற பின்ன ஏன் விமர்சனம்' எழுதற என்று கேட்க கூடாது. இந்திய அணி தோற்றுவிட்டது என்று தெரிந்த பிறகு எல்லோரும் கிரிக்கெட் பற்றி பேசுவதை விற்று விட்டார்களா என்ன?

குறிப்பு: அன்பர்களுக்கு ஒரு சிறிய வேண்டுகோள். புதிய பிளாக்கருக்கு மாறிய பிறகு, தமிழ்மணத்தின் டூல்பார் தெரிவதில்லை. இதனை சரிசெய்ய யாராவது சுட்டி அளித்தால் நன்றாக இருக்கும்.

ஸ்ருசல்

இப்படிக்கு சூர்யா

நடிகர் சிவக்குமாரின் 'இது ராஜாபாட்டை அல்ல' நான் பத்திரமாக பாதுகாக்கும் புத்தகங்களில் ஒன்று. அவரது இளமைப் பருவம் முதல் தற்போதைய காலம் வரை அவரைப் பற்றியும் அவரது வாழ்க்கையைப் பாதித்தவர்களைப் பற்றியும் அலசிய புத்தகம். 'அலையன்ஸ்' பதிப்பகத்தாருடையது. விலை 350+ (2005-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில்)

இவ்வருட புத்தகக் கண்காட்சியில் அப்புத்தக விலை 170 அளவிற்கு குறைக்கப்பட்டது வருத்தம் கலந்த மகிழ்ச்சி. மகிழ்ச்சிக்கு காரணம் புத்தகம் இன்னும் அதிகமான மக்களை சென்றடையும். வருத்தத்திற்கு காரணம் நான் மட்டும் 350 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியதிருந்ததே என்பது தான்.

அதே 'அலையன்ஸ்' பதிப்பகத்தாரிடமிருந்து சிவக்குமாரின் மகன் நடிகர் சூர்யா எழுதிய 'இப்படிக்கு சூர்யா' புத்தகம் பொங்கலன்று வெளியிடப்பட்டுள்ளது. புத்தகத்தைப் புரட்டி பார்த்தேன். சரி தந்தையைப் பற்றியும், தன்னைப் பற்றியும், திரையுலக வாழ்க்கையைப் பற்றியும் என்ன சொல்லியிருக்கிறார் என்று பார்ப்போம் என்று தான் வாங்கினேன். விலை ~240.

ஆனாலும் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. புத்தகத்தில் கொடுக்குமளவிற்கு சூர்யாவிற்கு என்ன தெரிந்திருக்க முடியும்? அவர் வாழ்வில் அப்படி என்ன சாதித்திருக்க முடியும் (அவரது தந்தை அளவிற்கு அனுபவம் கொண்டவரல்லவே?) என்ற கேள்வியுடன் தான் வாங்கினேன். வியாபார யுத்தி தானோ என்றெல்லாம் கேள்விகள். சரி ஐந்து பக்கங்கள், நல்ல விசயம் இருந்தாலே லாபம் தானே என்று வாங்கிக் கொண்டேன்.

மேலும் அனைத்துப் புத்தகங்களிலும், சூர்யா தனது கையெழுத்தினைப் பதித்திருந்தார். நான் இது அவரே கைப்பட எழுதியதா அல்லது அச்சில் வடிக்கப்பட்டு அச்சிடப்பட்டதா என்று ஆராய்ந்தேன். மேலோட்டமாகப் பார்த்ததில் ஒரு வித்தியாசமும் தெரியவில்லை. நான்கு புத்தகங்களை எடுத்து கூர்ந்து கவனத்துப் பார்த்த பிறகு தான் வித்தியாசம் தெரிந்தது.

'400 புத்தகங்களுக்கு அவரை உட்கார்ந்து கையெழுத்துப் போட்டது...', 'அலையன்ஸ்' நிறுவன ஊழியர் தந்த பதில்.

வீட்டிற்கு இரவு 9 மணிக்கு வந்து புத்தகத்தைப் புரட்டத் துவங்கியதில் பேருந்திற்கு நேரமானது கூடத் தெரியவில்லை. ஆரம்பம் முதல் அற்புதம்.

"முத்து எடுக்கலாம் என்று மூழ்குகிறவன் செத்துப்போவதும் உண்டு.
செத்துப்போகலாம் என்று கடலில் விழுகிறவன் கை நிறைய
முத்துக்களை அள்ளுவதும் உண்டு". நான் இரண்டாவது ரகம்.

கடல் வேண்டாம் என்று துப்புகிற கிளிஞ்சல்களைக் கூட
திறமையாக பொறுக்கத் தெரியவில்லையே என்கிற
தாழ்வு மனப்பான்மை தான் என் ஒரே சொத்து...."

என்று முதல் பக்கத்தில் ஆரம்பித்து கடைசி வரை.

இது போன்ற உவமைகளை விட என்னை மிகவும் கவர்ந்தது: புத்தகமெங்கும் நிறைந்திருந்த 'உண்மை'. தான் செய்த தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வதற்கு, அதுவும் புகழின் உச்சியிலிருக்கும் போது புத்தகங்களில் சொல்வதற்கு பெரிய தைரியம் வேண்டும். அது சூர்யாவிடம் அளவிற்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

ஆனால் நாம் இப்போது காணும் சூர்யாவா இது போன்ற செயல்களைச் செய்தது என்று ஆச்சர்யமாகவும், அதிர்ச்சியாகாவும் இருந்தது. ஆனால் 'இவை அனைத்தும் எனது தவறுகள் தான்' என்று ஒப்புக்கொள்ளும் போது, அவர் இப்போதிருக்கும் உயர்ந்த நிலை தெரிகிறது. அதற்கு நிச்சயமாக அவரது வாழ்வில் கிடைத்த வழிகாட்டிகள் தான் காரணமாக இருக்க முடியும்.



பள்ளிப்பருவம்:

அவரது இளமைப் பருவத்தில் அவரை வாட்டிய தாழ்வு மனப்பான்மை, அதன் காரணமாக படிப்பில் ஏற்பட்ட ஈடுபாடின்மை, தம்பியுடனான போட்டி என்று விவரித்திருக்கிறார்.

அப்போது வீட்டுக்கு வந்த யாரோ ஒரு தாத்தா கேட்டர். "தம்பி, நீ என்னாவா ஆகப்போற?"

நான் டாக்டர் அல்லது என்ஜினியர் என்று சொல்வேன் என எதிர்பார்த்தாரோ என்னவோ? நான் அவரிடம் சொன்னது - இது தான்.

"ஐ வாண்ட் டு டை!"

அப்பா:

'அப்பா எனக்கு எல்லாமே தந்திருக்கிறார். ஒரு நடிகரின் புகழ் வெளிச்சம் எங்கள் மீது படாமல் பார்த்துக் கொண்டது தான் அவர் எங்களுக்குத் தந்த மிகப்பெரிய பரிசு. 'கார்ல போய்ட்டு வந்தா நாலு கார் கண்ணாடிக்குள்ளா வாழ்க்கை முடிஞ்சிடும். பஸ்ல போனாதான் நிஜமான வாழ்க்கை எப்படினு புரியும். நிறைய மனிதர்களைப் புரிஞ்சுக்க முடியும். ஸ்கூலுக்குப் பஸ்ல போப்பா', என்று யதார்த்த வாழ்க்கையைக் கற்றுத் தந்தார்.

வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நேரே செட்டுக்குள் போய் உட்கார்ந்தேன். பதற்றத்துடன் என்னைப் பார்த்த அப்பாவுக்கு அதிர்ச்சி. "என்னப்பா திடீர்னு?", என்றார். "உங்கப்பா லேட்டு! இன்னும் கிளம்பலையான்னு எரிச்சலோடு தொடர்ந்து மூன்று தடவை ஒருவர் போன் பண்ணினார். அவர் மூஞ்சியைப் பார்த்துட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்", என்று குரலை உயர்த்திக் கத்தினேன்....



நட்பு:

என்னைக் கலங்கி அழ வைத்த நட்பும் உண்டு. 'சரவணா, நான் உன்னிடம் மனம் விட்டுப் பேசி நீண்ட நாள் ஆகிறது. உன்னை சந்திக்க வேண்டும்', என்றார். ஆனால் திட்டமிட்ட நாளில் இருவருக்குமே முடியாமல் போய் விட்டது. ஒரு மாதம் ஓடியிருக்கும். உறுத்தல் விரட்டியடித்ததில் வேலைகளைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கிவிட்டு விஜய்யை சந்தித்து சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கப் புறப்பட்டேன். ஆச்சர்யம்! எனது செல்போனில், 'விஜய் காலிங்', என்ற டிஜிட்டல் எழுத்துக்கள் மின்னின. விதியின் மேல் வெறுப்பும் விரக்தியும் தந்த போன்கால் அது.

'காக்க காக்க.... கடைசி ஷெட்யூலுக்குப் பணம் இல்லை. குழப்பங்களும், பிரச்னைகளும் திரண்டு எங்களை ஆக்ரமித்த போது, கணம் கலங்கிப் போனோம். ஆனால் படத்தின் கதை எங்களைத் துவளவிடவில்லை. அதை அவ்வளவு விரும்பிக் காதலித்தோம். ஆசையாக என் கையால் தங்கைக்கு ஒரு வைர நெக்லஸ் வாங்கி பரிசளித்து விட வேண்டும் என்று போக்கிஷமாய் மூன்று லட்ச ரூபாய் சேர்த்து வைத்திருந்தேன். அதைத் தயங்காமல் எடுத்தேன். என்னைப் போலவே ஜோதிகாவும் கதையை நேசித்தவர். அவரது தந்தையிடம் எடுத்துச் சொல்லி, மூன்று லட்ச ரூபாய் வாங்கிக் கொடுத்தார். இறுதியாகக் கெளதம், அவரது மனைவியின் மொத்த நகைகளையும் விற்று விட்டார்'.

ஒரு சிறந்த படத்தின் (நான் இன்னும் முழுமையாகப் பார்க்கவில்லை) வரலாறு தெரிகிறது.

பாசம்:

மெல்லிய முனகலோடு ஒவ்வொருவராக அழைத்து எங்கள் முகங்களை இரு கைகளால் ஏந்தியபடி "என் செல்லங்களைப் பார்த்துட்டேன்" என்றவர் என் முறை வந்த போது, "சாப்டியா கண்ணு" என்றார். அவரது கடைசி மணித்துளிகள் என்பதைக் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாத நான், "நாய்க்குட்டிக்கு அப்பாக்கிட்ட சொன்னியா இல்லையா?", என வெடுக்கென்று கேட்டுவிட்டு, பதிலை எதிர்பாராமல் பள்ளிக்குப் புறப்பட்டு விட்டேன். பிறபகல் பள்ளி முடிந்து வந்தபோது....

பாட்டியிடம் நாம் நெருக்கமாக இருக்கவில்லையே என்ற குற்ற உணர்வு, நண்பன் விஜய் மரணத்தின்போதும் என்னைக் கூண்டில் ஏற்றி விசாரித்தது.

சென்னையில் அம்மாவின் தனிமையைப் போக்கிய துணையான ஜானகியின் தங்கை சின்ன லக்ஷ்மி. எங்கள் வீட்டில் நடந்த தீ விபத்தில் ஜானகி இறந்து போனார். தன்னுடைய பிள்ளையைப் போல் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என்கிற நம்பிக்கை வைத்த பெற்றோர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று கலங்கிப் போனது என் குடும்பம். மூத்த மகளை அடக்கம் செய்த மறுநாள், 'லக்ஷ்மி இங்க இருக்கட்டும் மச்சான்' என்று இரண்டாவது மகளைப் பெருந்தன்மையாக விட்டுவிட்டுப் போனார் என் அத்தை வீட்டுக்காரர். 'ஏற்கனவே ஒரு பொண்ணைக் கொன்னுட்டேன். இன்னொரு பொண்ண இங்க விட்டுட்டு போகாதீங்க', என்று அப்பா கலங்கியபோது, 'ரெண்டு குழந்தைகளைத் தூக்கி வளர்ந்தீங்க, அதுல ஒண்ணு போயிடுச்சு. இன்னொண்ணு உங்ககிட்ட இருக்கிறதுதான் நியாயம்' என்று சொல்கிற மனிதர்களால் தான் நம் நாட்டில் இன்னமும் கிராமங்கள் அழகாக இருக்கின்றன.




வேலை:

"யாருடைய சிபாரிசும் இல்லாமல் நானே தேடிக்கொண்ட வேலை. .... கனவுகளோடு முதல் தேதி காலை எட்டு மணிக்கு ஃபேக்டரியில் இருந்தேன்.... என்னப்பா இன்னிக்கும் ஆபிஸ் பாய் லீவா?' என் டேபிள் இவ்ளோ மோசமா இருக்கு", என்று கத்திக்கொண்டே "ஹலோ மிஸ்டர் சரவண்ன்" .... "தொடப்பம் இருக்கும்.. எடுத்து ஆபிஸ் ரூமைக் கூட்டிப் பெருக்குங்க...", என்றார்.

திரையுலகப் பிரமுகர்கள்:

'சேது' படம் பார்த்து விட்டு, வாயடைத்துப்போய் அவரைத் தேடியபோது, அந்த ப்ரீவியூ தியேட்டரில் ஒரு சாதாரண ஊழியரைப் போல, லிஃப்ட்க்குப் பக்கத்தில் சுவரோடு சுவராக நின்றிருந்தார். ஒட்டு மொத்த உடம்பிலும் இருபத்தைந்து கிலோ சதையிருந்தால் அதிகம். நெஞ்சுக்கு மேலே பட்டனைத் திறந்து விட்டுக் கொண்டு, சட்டையைக் கை முட்டி வரை மடித்து விட்டிருந்தவரின் பாதங்களில் சாதாரண ஹவாய் காலணிகள்....

சென்னை ஒய்.எம்.சி.ஏ. கிரவுண்டில் ஒரு நாள் ஸ்டண்ட் பிராக்டிஸ்ல உடம்பெல்லாம் மண்ணும், வியர்வையுமா இருந்தேன். அங்கே பக்கத்திலேயே ஜோதிகாவோட ஷூட்டிங். 'நம்ம கூட நடிச்ச் பொண்ணு 'குஷி', 'தெனாலி',-ன்னு எங்கேயோ உயரத்துக்குப் போயிடுச்சு. நாம என்னன்னா, இப்போதான் பல்டி அடிக்கவே கத்துக்கறோம்'னு நினைச்சிட்டுருக்கும் போது, 'சார் ஜோதிகா மேடம் கூப்பிடுறாங்க'ன்னு ஒருத்தர் வந்து கூப்பிட்டார். 'நான் எதுக்கு அவங்களைப் பார்க்க வரணும்? வேலையா இருக்கேன்'னு சொல்லி அனுப்பிட்டேன். மறுபடியும் அவர் திரும்ப வந்து கூப்பிடவே.. போனேன். 'என்ன சூர்யா, என்னை ஞாபகம் இருக்க?ன்னு கேட்டு செமத்தியா கலாச்சுட்டாங்க. 'என் படங்கள் பார்ப்பீங்களா'ன்னு கேட்டாங்க. 'ஓ... பார்ப்பேனுங்க'ன்னு அப்பாவியா சொன்னேன். 'அட்லீஸ்ட் ஒரு போன் பண்ணிப் பாராட்ட மாட்டீங்களா?'ன்னு கேட்டாங்க....

'நந்தா'வுக்கு அப்புறம் என்ன பண்ணுறதுன்னு நான் குழப்பத்தில் இருந்த போது ஜோதிகாவிடமிருந்து போன்....

அம்மா:

நான் சினிமாவுக்கு வரும் போது, அம்மாவுக்கு தந்த ஒரேயொரு சத்தியத்தை மட்டும் என்னால் காப்பாற்ற முடியவில்லை. 'காதல் எல்லாம் சினிமாவில் மட்டும்தாம்மா. நிஜத்தில் நீங்க பார்க்குற பெண்ணைத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன்' என்று உறுதி சொல்லியிருந்தேன். எனக்கும் ஜோதிகாவிற்கும் நடந்த கல்யாணம், அம்மா எனக்காக விட்டுத் தந்த விஷயம்.

இன்னும் நிறைய கொடுத்துக்கொண்டே செல்லலாம். புத்தகமாகப் படியுங்கள். இன்னும் சுவாரசியாமாக இருக்கும். ஒவ்வொரு அத்தியாயம் ஆரம்பத்தில் வரும் உவமைகள், உண்மையிலேயே சூர்யா எழுதியது தானா? உண்மை என்றால் ஆச்சர்யம்.

ஸ்ருசல்

கொடைத்தன்மையும் மடத்தன்மையையும் - சென்னைப் பயணம் - 2

மாலை நான்கு மணிக்கு பச்சையப்பா கல்லூரியை ஒட்டியிருந்த பள்ளியில் நடந்த சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு ஆட்டோ கட்டினோம்.

எவ்வளவு மக்கள்! என்ன ஒரு கூட்டம்! எவ்வளவு விற்பனை!

மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. சென்ற ஆண்டு பெங்களூரில் நடந்த புத்தகக் கண்காட்சியில் 'ஈ' ஆடியது. இந்த பகுதியிலிருந்து பார்த்தால் கண்காட்சியின் மறுமுனையில் கட்டியிருந்த பந்தலின் கயிறு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ஆனால் முதன் முதலாக சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் பங்கேற்ற எனக்கு, கூட்டத்தைப் பார்த்து ஆச்சர்யம். 270 கடைகள் இக்கண்காட்சியில் இருப்பதாக வாசலிலிருந்த விளம்பரத்தில் பார்த்தேன். ஆனால் 270 கடைகள் இருந்ததா எனத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை டீ, காபி, பாப் கார்ன் கடைகளையும் சேர்த்து எழுதியிருப்பார்களோ?

எக்கடைக்குள்ளும் செல்லக்கூடாது; சென்றால் அங்கேயே பொழுதினைக் கழிக்க வேண்டிய நிலை வரும் என முடிவெடுத்து அனைத்துக் கடைகளையும், அக்கடை வாசலிலிருக்கும் புத்தகங்களை ஒரு பார்வையிட்டு விட்டு, பின்பு மீண்டும் தேர்ந்தெடுத்த கடைகளுக்குச் செல்ல முடிவெடுத்தோம்.

கடைசியாக, முதலில், காலச்சுவடுக்கு சென்றோம்.

சென்ற ஆண்டு கண்காட்சியில் (பெங்களூர்) கிடைக்காத பல புத்தகங்கள் கிடைத்தன.

ஒரு புளியமரத்தின் கதை
புதுமைப்பித்தன் கட்டுரைகள்

வாங்கிக் கொண்டேன். அவற்றுடன் 'சித்திரம் பேசுதடி' புத்தகமும் எடுத்துக் கொண்டேன். 'காலச்சுவட்டில்', சென்ற ஆண்டு வாங்கிப் படித்த 'புழுதியில் சில சித்திரங்கள்' புத்தகத்தைப் பற்றி நணபனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது 'நான் தான் அந்தப் பாத்திரம்', என்றோரு குரல். அவருடம் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.



அப்போது நடிகை ரோகிணி அக்கடைக்கு வந்தார். அவரை நான் தேடிக்கொண்டிருந்தது போல், அவரே வந்து சேர்ந்தார். குரு படத்தில் பின்னணி அவரா என்ற ஐயம் இருந்தது.

அதை உறுதி செய்ய,

'நீங்க நடிகை ரோகிணி தானே'

'ஆமா'

'குரு படத்துல ஐஸ்வர்யாவிற்கு பின்னணி பேசுனது நீங்க தா....'

'நான் தான் பேசியிருந்தேன். நல்லாயிருந்துச்சா?'

'இம் நல்லா இருந்துச்சு'

'படம் எப்படி இருந்தது'

'ஹிந்தி குருவை விட தமிழ் குரு ரொம்ப நல்லாயிருந்தது'

'சூர்யா-ல்ல'

'சூர்யாலாம் காரணம்ன்னு சொல்ல மாட்டேன்'

'பின்ன?'

'ஹிந்தி குரு-ல ஏகப்பட்ட வசனங்கள்.....எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை. எனக்கு தான் ஹிந்தி தெரியாதே. தமிழ்ல பார்த்த பிறகு தான் புரிஞ்சது...'

'....'

சே! உண்மையை சொல்லியிருக்கக் கூடாதோ?

'உங்களோட குரல்ன்னு என்னால கண்டுபிடிக்கவே முடியலை.... நான் சவீதாவோ இருக்குமோன்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன்'

'ஓ ஹோ.. சவீதா எல்லாம் எப்படி தெரியும்?'

'இம். சும்மா பார்க்குறது தான்'

'இருவர்'-ல கூட ஐஸ்வர்யாக்கு நான் தான் குரல் கொடுத்திருந்தேன்'

'அப்படியா?', உணமையிலேயே ஆச்சர்த்துடன் தான் கேட்டேன்.

''மகளிர் மட்டும்' மாதிரி படங்கள்ல உங்க குரலை சுலபமா கண்டுபிடிச்சிடலாம். ஆனா இந்தப் படத்துல கொஞ்சம் கூட கண்டே பிடிக்கமுடியலை'

'கண்டுபிடிக்க முடியலைன்னா நல்லது தானே'

'ஆமா ஆமா. உண்மை தான்'

'வேட்டையாடு விளையாடு படத்துல கூட 'ஜோ' க்கு நான் தான் பின்னணி'

இன்னொரு 'அப்படியா', போட்டேன்.

தற்போதெல்லாம், அனைத்துப் படங்களிலும் இறுதியில் மட்டுமே பெரும்பாலான கலைஞர்களின் பெயர் வருவதால், கண்டுபிடிப்பது சிரமமாக இருக்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல், அநேகமான தியேட்டர்களில் படம் முடிந்ததுமே நிறுத்தி விடுகிறார்கள். Credits கூட காட்டுவதில்லை.

..... சிறிது நேரம் பேசி விட்டு சலாம் போட்டு விட்டு நடையைக் கட்டினேன்.

அடுத்து அலையன்ஸ்...

வேண்டுமளவிற்கு 'சோ' புத்தகங்களை அள்ளிக்கொண்டேன்.

'வந்தே மாதரம்'
'ஒண்ணரை பக்க நாளேடு'
'கூவம் நதிக்கரை ஓரத்தினிலே 1, 2, 3'
'சர்க்கார் நுழைந்த வீடு'
'சோ கேள்வி பதில் 1, 2'

இன்னும் மூன்று புத்தகங்கள்.

சூர்யா எழுதி பொங்கலுக்கு வெளியிடப்பட்ட 'இப்படிக்கு சூர்யா' புத்தகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

அடுத்த கடையில் ஒரு வாலிபர் 'ஷார்ட்ஸ் - டி.சர்ட்' போட்டுக் கொண்டு 'அந்த புத்தகம் எடுத்துக் கொடுங்க', 'இவங்களுக்கு இது எடுத்துக் கொடுங்க' என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார். அது 'கிழக்குப் பதிப்பகம்', பத்ரி.

கடைசியாக விகடன் பிரசுரத்தில் நான்கு புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டேன்.

'துணையெழுத்து',
'கற்றதும் பெற்றதும் - 3'
'உயிர்',
இன்னொரு புத்தகம்

பர்ஸில் இருநூறுக்கு மேல் பணமில்லை. நல்ல வேளை 'கடன் அட்டை' ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்று போடப்பட்டிருந்ததால், பிழைத்தேன். ஆனால் முன்னூறு ரூபாய்க்கு

மேலிருந்தால் மட்டும் தான் என்றிருந்தது. விலையைக் கூட்டினேன். கிட்டத்தட்ட நானூறு ரூபாய்க்கு இருந்தது.

பக்கத்தில் இன்னொரு வாலிபர் பர்ஸைத் துளாவிக்கொண்டிருந்தார். அவரிடமும் பணமில்லை. அட்டை மட்டுமிருக்கிறது. ஆனால் மொத்தம் 240 மட்டுமே வந்தது.

என்னுடைய ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்து, அதனுடம் இணைக்கச் சொல்லிவிட்டு, 70 ரூபாய் பணமாகக் கொடுத்தேன்.

'என்னே ஒரு கொடைத்தன்மை', என்று என்னை நானே புகழ்ந்து கொண்டிருந்த போது, ஒரு கணம் திடுக்கிட்டு போனேன்.

காரணம். எனக்கு மொத்தம் 300 ரூபாய் வருமா என்பதே. கூட்டிப் பார்த்தால் கிட்டத்தட்ட 300 வந்தது. ஆனால் டிஸ்கவுண்ட்-ஐ நான் சேர்க்க மறந்து விட்டேன். கடைசியில் பார்த்தால் ~270 மட்டுமே வந்தது. ஆஹா... 'ஊரான் பிள்ளையை ஊட்டி வளர்க்கப் போய், நாம பிச்சையெடுக்க வேண்டியதாகி விட்டதே' என்று விழி பிதுங்கி நின்றேன்.

விகடன் பிரசுரத்தார்கள், பெருந்தன்மையுடன் 'கார்டை' பெற்றுக்கொண்டு ரசீது கொடுத்தார்கள்.

அனைத்துப் புத்தகங்களையும் மூட்டைக் கட்டிக் கொண்டு, வீடு வந்து சேர்ந்த போது மணி 9.

10.30 க்கு மீண்டும் கோயம்பேடு சென்று பஸ் பிடிக்க வேண்டும்.

சாப்பிட்டு விட்டு கிளம்பும் போது மணி 10.15.

வழக்கம் போல ஆட்டோவிடம் தகராறு.

'ஹீம். இரண்டு நாள்ல ஆட்டோவிற்கு கொடுத்த பணத்தைக் கொண்டு ஒரு ஆட்டோவே வாங்கியிருக்கலாம். அவ்வளவு காசு. நாமே ஆட்டோ கூட ஓட்டலாம் போல. நல்ல வருமானம்', என்று கூறினேன்.

'ஆமா சார். நல்ல பிசினெஸ் என்றார்'.

'ஆமா. ஆபிஸிற்கு பைக்ல போனால், சவாரி ஏத்த முடியாது. ஆனா ஆட்டோல போனா, வர்ற வழியிலேயே இரண்டு பேரை சேர்த்துக்கிட்டா, பெட்ரோலுக்கும் ஆச்சு. ஈ.எம்.ஐக்கும் ஆச்சு'

'ஆமா சார்'

'ஆனா ஆட்டோவை எங்க பார்க் பண்ணுறது? ஆபிஸ்-ல எப்படி விடுவாங்க', இது நண்பர்.

முந்தய நாள் ஆட்டோவில் சென்று கொண்டிருந்த போது அந்த ஓட்டுனர் கூறியது தான் ஞாபகம் வந்தது.

'சார் வெயில் படம் தாங்க முடியலை'

'ஆமா அதை ஏன் கேக்குறீங்க.. சத்யத்துல தான் பார்த்தேன். கொடுமை', என்றேன்.

'நானும் சத்யத்துல தான் சார் பார்த்தேன்'

'எப்ப பார்த்தீங்க?. நான் பார்த்து மூணு வாரம் இருக்குமே. இன்னுமா மெட்ராஸ்ல ஓடுது?'

'போன வாரம் போனேன் சார். அதுவும் பேமிலியோட... ஆட்டோல'

'ஓ!'

'அதுல படம் தான் பெரிய பிரச்சனைன்னா ஆட்டோ அதை விட பெரிய பிரச்சினை. ஆட்டோவை பார்க் பண்ண விட மாட்டேண்டாங்க...'

'ஏன்?'

'ஆட்டோக்கு எல்லாம் பார்க்கிங்க் கிடையாது. நாலு சக்கர வண்டிக்கு மட்டும் தான்னு சொன்னாங்க....'

'டிக்கெட் எடுத்திருக்கேன். பேமிலியோட வந்திருக்கேன்னு சொன்னாலும் கேட்கலை. கடைசியா பக்கத்துல தெரிஞ்ச கடைல போய் பார்க் பண்ணிட்டு வந்தேன் சார்...'

இந்த ஞாபகம் வந்ததால், ஆட்டோ வாங்கும் திட்டத்தைக் கைவிட்டு விட்டு, கோயம்பேடு நோக்கி நகர்ந்தோம்.

தனியார் பஸ் நிறுத்த வளாகத்தின் நுழைவாயிலில் ஒரு 50 வயதிருக்கும் நபர், 'சார் பெங்களூரா', என்றார்.

'ஆம்', என்று கூறி முடிப்பதற்குள் ஆட்டோ ஓட்டுநர் அருகில் ஜம்ப் செய்து அமர்ந்து கொண்டார்.

'ஏன் பஸ் எனக்காக வெயிட்டிங்கா', என்று கேட்டேன்.

'சார். ஜி.ஆர். (ஏதோ சொன்னார்) டிராவல்ஸ் பஸ் இருக்கு. அதுல போயிடலாம்'

'அப்ப இது 'கே.பி.என்'-க்கு இல்லையா?'

அப்போது தான் உறைத்தது.

'இல்லை'

'எங்கிட்ட கே.பி.என். டிக்கெட் இருக்கு. வண்டியை விட்டு இறங்குங்க சார்'

'சார் நானூறுவா தான் ஆகும்'

'அய்யா சாமி. எங்கிட்ட டிக்கெட் இருக்குதுங்க. அத விட்டுட்டு திரும்ப 400 ரூபாய் போட்டு எதுக்கு நான் டிக்கெட் எடுக்கணும்?, நீங்க முதல்ல இறங்குங்க'

ஆட்டோவை மெதுவாகச் செலுத்தி அவரை ஓட்டுநர் இறக்கி விட்டார்.

அப்போது இன்னொருவர், 'சார் எங்க போகணும்', என்று ஆட்டோவிற்குள் ஏற முயன்றார்.

'நான் எங்கயேயும் போகலை. சும்மா கோயம்பேடுக்கு வந்தேன். ஆளை விடுங்க', என்று அருகில் கிளம்பத் தயாராக இருந்த பஸ்ஸிற்குள் தாவினேன்.

பின்னாடியே ஓடி வந்த பஸ் நிறுவன ஊழியர்,

'சார் சார் U14-ஆ?', என்றார்.

'ஆமா'

'சார் ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்ணனும்'

'என்ன தரைல படுத்து தூங்கணுமா? பஸ்ல இடம் கொடுக்குற வரைக்கும் எனக்கு ஓ.கே', என்று அவர் கூறியபடி இன்னொரு சீட்டில் சென்று படுத்தேன்.

பேய்களின் ரத ஊர்வலம் மாதிரி, 3.15 மணிக்கெல்லாம் பெங்களூரில் அம்போவென்று இறக்கி விட்டு விட்டு, தனது வலத்தை மீண்டும் தொடங்கியது.

பெங்களூரிலிருந்து சென்னைக்குச் செல்ல, 8.30 மணி நேரமானது. ஆனால் திரும்ப வருவதற்கோ 4.30 மணி நேரம் மட்டுமே. எதனால் இப்படி? சிறிதும் பொறுப்பில்லாமல் ஓட்டும் ஓட்டுநர்கள் காரணம் என்று அடித்துச் செல்லலாம். இதனை எழுதி முடிக்கும் இத்தருவாயில் வந்த செய்தி: கே.பி.என் ஆம்னி பஸ் - டேங்கர் லாரி மோதி 4 பேர் பலி. 30 பேர் பலத்த காயம்.

பிளாக் கேட்ஸ் சுட்டுடுவாங்க... சென்னைப் பயணம் - 1

பொங்கலுக்கு சொந்த ஊருக்கோ அல்லது சென்னைக்கோ செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் சனிக்கிழமை இரவு வரையில்லை. காலையில் அலுவலகம் (இலவச பிரவுசிங் செண்டர்) சென்று விட்டு பொழுது போகாமல், நண்பனைத் தொலைபேசியில் அழைத்துப் பேசிக்கொண்டிருக் கொண்டிருந்தேன்.

'நாளைக்கு என்ன பிளான்?', என்று கேட்டேன்.

'குரு பார்க்கலாம்ன்னு இருக்கேன். ஹிந்தி'

'நான் ஏற்கனவே ஹிந்தில பார்த்துட்டேன். ஒண்ணும் புரியலை. தமிழ்ல பார்க்குறேன்னா சொல்லு சென்னைக்கு வர்றேன்'

ஆனால் சென்னை செல்ல டிக்கெட்? இரவு பத்து மணிக்கு தனியார் பஸ் நிறுவனத்திற்கு எண்களைச் சுழற்றினேன். (இன்னும் சுழற்றினேன் தானா?)

'சார் பத்தரை மணிக்கு பஸ். ஒரே ஒரு டிக்கெட் இருக்கு. ரிட்டன் டிக்கெட்டோட.. இங்க ஒருத்தர் சேன்சல் பண்றதுக்காக வந்திருக்கார். ஒரு 20 நிமிசத்துல வந்தீங்கண்ணா நல்லா இருக்கும்'

உடனே பெட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு ஆட்டோ பிடித்தேன். சாதாரணமாக ஒரு மணி நேரம் பிடிக்கும் இடத்திற்கு இருபது நிமிடத்தில் சென்று அந்த நபரை சந்தித்தேன்.

நண்பருடன், உற்சாகத்துடன், காத்திருந்தார். பணத்தைக் கொடுத்து டிக்கெட்டைப் பெற்றுக் கொண்டேன்.

காலை எட்டு மணிக்கு சென்னையை அடைந்தேன். நண்பன் வீட்டிற்குச் சென்று நாளிதழைப் புரட்டினோம். ரோகிணி, ஆல்ப்ர்ட், மற்றும் உட்லண்ட்ஸில் குரு தமிழ் பதிப்பு.

முதல் வேலையாக சரவண பவன் சாப்பாடு. சாம்பார் வடை கேட்டால், இன்னும் வடையை நெய்யில் மிதக்க விட்டுத் தான் கொடுக்கிறார்கள்.

முடித்து விட்டு நேராக, ரோகிணி தியேட்டருக்குச் சென்றோம். வாசல் முழுவதும் கூட்டம். ரோகிணி அனைத்து அரங்குகளிலும் 'அல்டிமேட் ஸ்டார்' விருட்சிகக் குமார் படம்.

'தோல் வார்' படத்திற்கு டிக்கெட் வாசலில் விற்பனை அமோகமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. 'குரு' படம் ஓடுவதற்கான ஒரு அடையாளமும் இல்லை.

டிக்கெட் கவுண்டரில் சென்று, 'குரு-க்கு டிக்கெட் இருக்கா....', என்றேன்.

'இன்னும் பெட்டி வரலை'

மலேசியாவில தமிழ் பதிப்பு ஓடுது; சிங்கப்பூர்ல தமிழ் பதிப்பு ஓடுது; பெங்களூர்ல கூட இன்னைக்கு ரிலீஸ்ன்னு சொல்லுறாங்க; இங்கேயேப் படம் எடுத்து, பக்கத்துல பிரிண்ட்
போட்ட 'குரு' படத்தோட பெட்டி இங்க இன்னும் வரலையா?.

அஜீத்தின் திருவிளையாடல்.

அருகிலிருந்த அஜீத்தின் இளம் ரசிகர், 'இன்னா படம்?', என்று, அஜீத்திற்கே போட்டியா, என்ற கோபத்தில் கண்கள் கொப்பளிக்க வினவினார்.

'குரு'

'அப்படின்னா..... யாரோடது?'

நான் என்ன சொல்வது? அபிஷேக் படமென்றா? ஐஸ்வர்யா ராய் படமென்றா? அல்லது ரகுமானுடைய படமென்றா?

'மணிரத்னம்', என்றேன்.

'மணிரத்னம் யார்?' என்று கேட்டுவிடுவாரோ என்று அச்சத்துடன் பாவமாகப் பார்த்தேன்.

'ஓ' போட்டுவிட்டு வேலையைப் பார்க்க கிளம்பி விட்டார் அவர்.

அடுத்து நேராக உட்லாண்ட்ஸ்.

வாசலில் பத்து, இருபது பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அதை பார்த்ததும், இங்கே கண்டிப்பாக 'குரு' ஓடும் என்ற நம்பிக்கை துளிர் விட ஆரம்பித்தது. டிக்கெட்டும் கிடைத்தது.

படம் எப்படியா? இங்கே படிக்கவும்.

மாலை ஸ்பென்சர் - லேண்ட்மார்க். பல புத்தகங்களைப் புரட்டியும் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. பிடித்த புத்தகங்களின் விலை 2000, 3000. விழி பிதுங்கியது.

அங்கிருந்து நடையைக் கட்டி விட்டு, காமராஜர் அரங்கம் சென்றோம். 6.30-க்கு துக்ளக் ஆண்டு விழா. சென்ற ஆண்டு இடப்பற்றாக்குறை காரணமாக வாசலில் வாசகர்கள் அமர்ந்து பார்த்தார்கள் என்று படித்ததன் விளைவாக, ஒரு 5.45க்கு அங்கு சென்று விட்டால், எப்படியாவது உள்ளே சென்று விடலாம் என்று மாஸ்டர் பிளான் தீட்டி அரங்கை
நோக்கிச் சென்றோம்.

அடா அடா... வாசல் படிக்கட்டுகளில் ஒரு நூறு, இருநூறு பேர் அரங்க வாயிலை (சாலையை) நோக்கியவாறு அமர்ந்திருந்தார்கள். கதவினருகில் இரு காவலர்கள்.

நண்பனிடம், 'நல்லவேளை சீக்கிரமே வந்துட்டோம். இன்னும் கேட் திறக்கலை போல. ஒரு 200 பேர் கூட இருக்க மாட்டாங்க. எப்படியும் உள்ள போய் மூணாவது சீட்ல உக்காந்துடனும்'.

'மக்கள் எவ்வளவு அமைதியாக, யாருடைய வருகைக்காகவோ அமர்ந்திருக்கிறார்கள். பரவாயில்லை ஒரு கட்டுக்கோப்போட உட்கார்ந்திருக்காங்க', என்று பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

6:00 மணி. சோ வந்தார்.



வாயிலில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் கைத் தட்டி வரவேற்றார்கள். ஆனால் ஒரு சிலரைத் தவிர யாரும் அவரிடம் பேசி விட வேண்டும் என்று வாசல் படிக்கட்டுகளை விட்டு எழவில்லை.

'அழகு! யாருமே அவரை டிஸ்டர்ப் பண்ணக் கூடாதுன்னு எவ்வளவு அமைதியா இருக்காங்க', என்று அங்கு அமர்ந்திருந்தவர்களைப் பற்றி உயர்வாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சோ, அங்கு அமர்ந்திருந்தவர்களிடம், 'எல்லாரும் மன்னிச்சுக்கணும். இந்த தடவையும் இடப்பற்றாக்குறை. உங்களுக்கு எல்லாம் உள்ள இடம் கொடுக்க முடியாத சூழ்நிலை. வெளில உட்கார்ந்து பார்க்குறதுக்கு புரஜக்டர் ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லியிருக்கோம். கோவிச்சுக்காம பாருங்க', என்றார்.

'என்னது? இடப்பற்றாக்குறையா? அப்ப பவ்யமா வாசலைப் பார்த்து உட்கார்ந்திருக்குறவங்க?'

அவங்க எல்லாம், 6.30 மணிக்கு வைக்கப்படும் புரொஜக்டர் திரைக்காக, 5.30 மணிக்கே 'பெவிக்கால்' போட்டு அமர்ந்திருக்கும் மக்கள்.

அப்போது தான் சற்று சுதாரிப்பு வந்து, அருகிலிருப்பவரிடம், 'அப்ப எப்ப கேட்டை ஓப்பன் பண்ணுணாங்க? உள்ள இருக்குறவங்க எப்ப உள்ள போனாங்க?', என்றேன்.

'அவங்க எல்லாம் மத்தியானம் ஒரு மணிக்கே வந்துட்டாங்க', என்றார்.

அடப்பாவிகளா? வேற வேலையே இல்லையா? எப்படி மத்தியானம் ஒரு மணியில இருந்து 6.30 மணி வரைக்கும் ஒரே இடத்துல?

'பொண்டாட்டி சொன்னா கேட்டுக்கணும்', படத்தில் மகனின் திருமணத்தில் சாப்பாட்டுச் செலவைக் குறைக்கும் எண்ணத்தில் கவுண்டமணி, பந்த் அன்று திருமணம் ஏற்பாடு செய்திருப்பார். ஆனால் அவரது எண்ணத்திற்கு மாறாக, பெரும் கூட்டமே சாப்பிடுமிடத்தில் இருக்கும். 'இன்னைக்கு பந்த்-ன்னு தான் முந்தா நேத்தே சத்திரத்துல வந்து படுத்துக்கிட்டோம்', என்று சொல்லும் மொட்டை தான் ஞாபத்திற்கு வந்தார்.

நம்மால முடியாதுப்பா என்று நாங்களும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாம் ஐக்கியமானோம். படிக்கட்டுகளின் மீதேறி அரங்க நுழைவாயிலிருந்த 20 அடி உயரமான திண்டின் மீது, விழுந்து விடுவோமோ என்ற பயத்துடனே, அமர்ந்தோம்.

6.30-க்கு சோ பேச ஆரம்பித்தார். வாசகர்கள் கேள்வி கேட்டார்கள். பதிலளித்தார்.

ஒருவர், 'சென்னையில் பல இடங்களில் நடைபாதைகளில் சில்லரை வியாபாரிகள் ஆக்கிரமித்து வியாபாரம் செய்கிறார்கள். அவங்களால நிறைய பேருக்குப் பிரச்சினை. இதுக்கு நீங்க தான் ஏதாவது செய்யணும்'

'இவரை எல்லாம் யார் கேள்வி கேட்ட விட்டது', என்று சோ தனது இரு கைகளையும் பின்புறம் துளாவி சிலரை தேடினார். ஆனால் அவர் துளாவியதற்கு 1 கி.கிராம் காற்று மட்டுமே கிடைத்தது. அவரின் கோபம் புரிந்தோ என்னவோ அருகிலிருந்த உதவியாளர் பல அடிகள் தள்ளி நின்று கொண்டிருந்தார்.

ஆதலால் வழக்கம் போல, இரு கைகளையும் நம்பியார் போல் சேர்த்து, 'இக் கூம் இக் கூம்' என்று இருமியபடியே

'பிளாட்பாரங்கள்ல் ஏன் மக்கள் கடை போடுறாங்கன்னு பார்த்தோம்னா... இட நெருக்கடி..', என்று 'மக்கள் ஆட்சி' மம்மூட்டி போல் ஏதோ சமாளித்தார். (இது நகைச்சுவைக்காக மட்டுமே எழுதியது).

8 மணியளவில், அத்வானி பேச ஆரம்பிக்கும் போது, 'நாம எஸ்கேப் ஆகிடுவோம் என்று நினைத்து வெளியேற நினைத்தால், படியெங்கும் கூட்டம்.

சரி திண்டின் மீது குதித்தேறி வெளியேறலாம் என்று திண்டின் மீது நடப்பதற்கு ஆயத்தமானேன்.

'சார். பிளாக் கேட்ஸ் இருக்காங்க சுட்டுடுவாங்க....', அருகிலிருந்த நபர் தடுத்தார்.

அதிர்ச்சியில் இரு அடி பின்னெடுத்து வைத்து, 'ஏன்?' என்றேன்.

'ஏதோ தீவிரவாதின்னு நினைச்சு சூட் பண்ணிடப்போறாங்க', என்றார்.

'என்னங்க அத்வானி உள்ள பேசிட்டு இருக்கார். நாமெல்லாம் வெளிய உட்கார்ந்திருக்கோம். நான் அரங்கத்தை விட்டே வெளிய போகலாம்னு போறேன். இதுக்கு ஏன் சுடுறாங்க'

'பிளாக் கேட்ஸ்க்கு அதெல்லாம் புரியாது. டவுட் வந்து சுட்டிடுவாங்க', என்று மீண்டும் எச்சரித்தார்.

'என் அறிவுச் சுடரே...மணியே', என்று அவரைப் பாராட்டி விட்டு அவர் கூறியபடியே, படி வழியாக மக்களை விலக்கி வெளியே வந்து சேர்ந்தோம்.

மறுநாள் காலை 9 மணிக்கு தான் எழுந்தோம்.

10.30 மணிக்கு சரவண பவனில் சாப்பிடலாம் என்று கிளம்பினோம். கோவிலுக்கு சென்று விட்டு சாப்பிட வந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றிற்று.

சரி விடு. அடுத்த வருஷம் பார்த்துக்கலாம் என்று மனசைத் தேற்றிக் கொண்டு, ஆட்டோவில் ஏறி சரவண பவனை நோக்கிச் சென்றோம்.

'ஆட்டோ எவ்வளவு?'

'முப்பது'

'அங்க போறதுக்கே 20 தான். நூறு மீட்டர்க்கு முப்பதா? 15 தர்றோம்'

'சார் இன்னும் அஞ்சு ரூபா கொடுங்க சார்...'

'இதுவே சாஸ்தி தான் சார்'

சரவண பவன் வாசலில் வந்து ஆட்டோ நின்றது.

'இன்று விடுமுறை' என்ற அறிவிப்புப் பலகை தொங்கியது. அடப்பாவியா சக்கரைப் பொங்கல் சாப்பிடலாம்னு வந்தா.. என்று புகைந்து கொண்டிருக்கும் போதே ஆட்டோ ஓட்டுநர்,

'என்ன சார்... சாப்பிட வந்தீங்களா', என்று வெறுப்பேற்றினார்.

'பின்ன சரவண பவனுக்கு படம் பார்க்கவா வருவாங்க... ஏன் சார் நீங்க வேற', என்று நொந்து பணத்தை கொடுத்தேன்.

சரி ஆசைப்பட்டபடியே கோயில். வடபழனி முருகன் கோவிலுக்குச் சென்று விட்டு, வசந்த பவன்.

காலையில் சினிமா; மாலையில் புத்தகக் கண்காட்சி; இரவு இனிதே ஊர் திரும்புதல் என்று இன்பச் சுற்றுலாவிற்கு பிளான் போடுவது போல் பிளான்.

மணி 12.00. நேராக தேவி.

வாசலில் யாரும் பிளாக்கில் டிக்கெட் கிடைப்பதற்கான அடையாளமே இல்லை. ஆஹா மாட்டுனோம்டா என்று டிக்கெட் கவுண்டரை நெருங்கினோம்.

'போக்கிரி டிக்கெட் இருக்கா'

'இங்க இல்ல. முன்னாடி விப்பாங்க அங்க வாங்கிக்கங்க...'

'அடப்பாவியா? அந்த அளவுக்கு ஆகிடுச்சா நிலைமை?' என்று அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்கு முன்பாக, அத்தியேட்டர் ஊழியர் நேராக வந்து,

'என்ன டிக்கெட் வேணுமா?', என்றார்.

'ஆமா'

'ஒரு டிக்கெட் தான் இருக்கு'

'எனக்கு ரெண்டு வேணுமே'

அருகிலிருந்த இரண்டாம் முந்திரிக்கொட்டை புலிகேசி, எனக்கு கொடுங்க நான் வாங்கிக்கிறேன் என்று கையை நீட்டினார்.

தியேட்டர் ஊழியர், பழனி விபூதியை எடுத்து மு.கொ.புலிக்கேசிக்குக் கொடுப்பது போல், ஒரு பொட்டலத்தைத் திறந்து போக்கிரி டிக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்தார். கஞ்சா விக்கிற மாதிரிலடா விக்கிறீங்க!

எத்தனை கோடி ரூபாய்க்கு டீல் முடிந்தது என்று தெரியவில்லை.

வெளியே சுட்டெரிக்கும் வெயில்; மாலை தான் புத்தகக் கண்காட்சி என்று திட்டம். என்ன செய்வது? டிக்கெட் வேண்டுமே என்று யோசித்து கொண்டிருந்த கணம் ஒரு டிப்-டாப்பான ஆசாமி,

'டிக்கெட் வேணுமா?', என்று கேட்டார்.

'எவ்வளவு' என்று கேட்டபடியே அவரது தோளின் மீது கையைப் போட்டு தள்ளிக் கொண்டு சென்றேன்.

'200'

'200-ல்லாம் ஆகாது. 000 ரூபாய் தர்றேன்'

'ப்ச்'

'அட ஆகுங்க. கொடுங்க'

'ஃப்ரண்ட் வர்றதா இருந்தது. வரலை. அதான் விக்கிறேன்'

'அப்ப என்ன? உங்களுக்கு இதுவே நல்ல லாபம் தானே'

'சரி ரூபாயைக் கொடுங்க'

'டிக்கெட்டைக் கொடுங்க. அது சரி பால்கனி தானே?'

'தேவில ஏதுங்க பால்கனி....', என்று செவிட்ல விட்டார்.

'சரி சரி விடு விடு..' (மனதிற்குள்)

'.... கார்னர் சீட் தான். இங்க கதவுக்குப் பக்கத்துல தான்', என்று கூறி அரங்கு வாயிலை நோக்கிச் சென்றார்.

'இல்ல இல்ல. நான் பார்த்துக்குறேன். சீட்டைக் கொடுங்க'

ஆனால் அவர் நான் சொல்வதைக் கேட்காமல், நேராக காவலாளியுடம் சென்று 'ரெண்டு', என்று கூறி சீட்டைக் கொடுத்தார்.

'என் ஃபிரண்ட் வெளில இருக்காருங்க. அவர் வரட்டும்', என்றேன்.

'அவருக்கு டிக்கெட்?', என்று கேட்டார்

'அதான் நீங்க கொடுப்பீங்கல்ல....'

'அப்ப நானு?'

'நீங்க தான் உங்க ஃபிரண்ட் வரலைன்னு சொன்னீங்க'

'ஆனா நான் பாக்கணுமே'

'அட நீங்க இன்னொரு நாள் பார்த்துக்கங்க'

'என்னங்க...', என்று இழுத்தார்.

'நீங்க என்ன லோக்கலா?'

'ஆமா'

'என்னோட பிரண்ட் ஊர்ல இருந்து வந்திருக்கார். அவருக்காகத் தான் இப்ப நான் உங்ககிட்ட இந்த டிக்கெட்டையே வாங்குறேன். நாம லோக்கல் தான எப்பனாலும் படம்
பார்த்துக்கலாம். டிக்கட்டை கொடுங்க'

'இல்ல... நான்...'

'அட சும்மா கொடுங்க.... ரெண்டு டிக்கெட் நல்ல லாபம். திரும்ப அதே ஃபிரண்டோட வந்து இன்னொரு நாள் பாருங்க', என்று கூறி டிக்கெட்டை இழுத்து, பணத்தைத் திணித்தேன்.

'கார்னர் சீட்', பார்ட்டியின் வருத்தம் புரிந்தது. பாவம் புள்ள, ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடியே ரிசர்வ் பண்ணி, கேர்ள் ஃப்ரண்ட்டுக்கு சேர்ந்து கார்னர் சீட்டை புக் செய்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அந்த பார்ட்டி எஸ்கேப். இந்தப் பார்ட்டியும் வந்த வரை லாபம்ன்னு டிக்கெட்டை கொடுத்துட்டு போயிடுச்சு.

அவரை சரிகட்டி டிக்கெட் வாங்குன பாவத்துக்கு விஜய ராஜேந்தர். மன்னிக்கவும். விஜய் எவ்வளவு தூரம் முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் அடிச்சார். அடியாட்களை மட்டுமல்ல. என்னையும் சேர்த்து தான்.

ஃபிரண்ட்ஷிப் பற்றியும், காதல் பற்றியும் விஜய் ரகுநாதர் வசனம் பேசிய போது விசில் பறந்தது.ஆனால் இப்படமும் ஓடும்!

அடுத்து சாப்பிட்டு விட்டு... புத்தகக் கண்காட்சி.

அதை, சாப்பிட்டு விட்டு நாளைக்குத் தெம்பாக எழுதுகிறேன்.

ஸ்ருசல்

சீமை சிலுக்கு கார்ப்பரேஷன் - குரு திரைப்பட மதிப்பீடு

இப்படத்தின் கதை பெரும்பாலானோர்க்கு பரிச்சயமான ஒன்று தான். மணிரத்னம் எவ்வளவு தான் டிஸ்க்ளெய்மர் போட்டு படத்தை ஆரம்பித்தாலும், பேட்டிகளில், 'குரு படம் வளரத்துடிக்கும்/வளர்ச்சியடைந்த ஒவ்வொரு தொழிலதிபரின் கதை', என்று கதறினாலும், இது திருபாய் அம்பானியின் கதை தான்; சிற்சில மாற்றங்களுடன். கிராமத்தில் பிறந்து, இளவயதில் வெளிநாட்டில் பணிபுரிந்து, கனவுகளுடன் இந்தியாவிற்குத் திரும்பி, இந்தியத் தொழில் துறையில் கொடிநாட்டும் மனிதனின் கதை. கதையின் அடிப்படை: கனவு. அக்கனவினை எப்படி அவன் நனவாக்குகிறான் என்பதே கதை.

வெளிநாட்டில் பணிபுரிந்து விட்டு நாடு திரும்பும் குருநாத் தேசிகன் (இந்தியில் குருகாந்த் தேசாய்; அபிஷேக்), வியாபாரம் தொடங்க முதலீடு வேண்டி நண்பனின் அக்கா சுஜாதாவை (ஐஸ்வர்யா ராய்) மணக்கிறார். அங்கிருந்து மும்பை வரும் மூவரும், ஆரம்பத்தில் ஏற்படும் துயரங்களை நேர்மையான பத்திரிக்கையாளர் குப்தாவின் (மிதுன் சக்ரவர்த்தி) உதவியினால் சமாளிக்கிறார்கள். தொழிலில் சிறிது சிறிதாக முன்னேறி 'சக்தி கார்ப்பரேஷன்' என்ற குடையின் கீழ் 'சக்தி பாலியிஸ்டர்' (சூர்யா பாஷையில் 'சீமை சிலுக்கு'), 'சக்தி கெமிக்கல்ஸ்' போன்ற நிறுவனங்களை நிர்வகிக்கும் நிலைக்கு உயர்கிறார். இந்நிலையை அடைய, சில குறுக்கு வழிகளையும் நாடுகிறார். குரு சொல்வது போல், 'இந்த நாட்டுல பல கதவுகள் பணக்காரங்களுக்கு மட்டுமே திறக்குது. அதை திறக்குறதுக்கு ஏழையான நான் என்ன செய்ய முடியும்? சில இடங்கள்ல ஓங்கி மிதிச்சேன்; திறந்தது. சில இடங்கள்ல சலாம் போட்டேன்; திறந்தது. எங்க சலாம் போடனுமோ அங்க சலாம் போட்டேன். எங்க தட்டனுமோ அங்க தட்டுனேன்', முறையில்.

இவரின் இவ்வணுகுமுறை பிடிக்காத பத்திரிக்கையாளர் குப்தா, தனது உதவியாளர் ஷியாம் சரணவனனுடன் (இந்தியில் ஷியாம் சக்ஸேனா; மாதவன்) சேர்ந்து குருவை எதிர்க்கிறார். இவ்விருவரும், தங்களது 'சுதந்திர மணி' ('The Independent'; தின மணி; இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்?) பத்திரிக்கையில் குருவின் அட்டூழியங்களைப் பற்றி எழுதுகிறார்கள். இவர்களின் முயற்சியால் ஒரு கட்டத்தில் 'சக்தி கார்ப்பரேஷன்' சீல் வைக்கப்படுகிறது. காரணம்: பொருட்கள் உற்பத்திக்காக, வெளிநாடுகளிலிருந்து இயந்திரங்களை கடத்தி வந்ததும், அனுமதி பெறாமல் ஒரு சில யூனிட்களை நடத்தியதும் தான். பணம் முதலீடு செய்த, பொதுமக்கள் பணத்தைக் கேட்டு நெருக்க, அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத அதிர்ச்சியால் பக்கவாதத்தினால் (ஸ்ட்ரோக்) பாதிக்கப்படுகிறார். அரசு இலாக்காக்கள் இவருக்கு எதிராக விசாரணைக் கமிஷன் வைக்கிறது.

இதனை எப்படி சமாளித்து, நிறுவனங்களை மீட்கிறார் என்பதே மீதக் கதை.

அருமையான இக்கருவை, மணிரத்னம் இன்னும் சிறப்பான முறையில் திரைப்படமாகக் கொடுத்திருக்கலாம். அனைத்து காட்சிகளுமே யூகிக்கக்கூடிய வகையில் அமைத்துள்ளது பெரும் குறைபாடு. படத்திற்கு நங்கூரமாக இருப்பது அபிஷேக்கின் நடிப்பு, ராஜீவின் கேமரா மற்றும் கலை. இயக்குனரின் கை வண்ணம், 1950-60ம் ஆண்டுகளை திரையில் நிறுத்துவதில் மட்டுமே தெரிகிறது. அப்பளுவின் பெரும்பகுதியை ஆர்ட் டைரக்டரும், ஒளிப்பதிவாளரும் பகிர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். இதில் மணிரத்னத்தின் உழைப்பு போதாது. அலைபாயுதே போல், கதை / திரைக்கதை அமைக்க வேண்டிய வேலை இதில் குறைவே.

அபிஷேக்கின் நடிப்பு அபாரம். பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, இயலாத நிலையில் மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கும் காட்சியில் அவரது முகபாவம் அற்புதம். ஐஸ்வர்யா ராயின் நடிப்பும் நன்றாகவே இருக்கிறது.

மாதவன் எப்பொழுது படங்களில் நிறுத்துவாரோ, அப்போது தான் மக்களுக்கு விடிவுகாலம். எல்லா படங்களிலும் ஒரே மாதிரியான முக பாவனை. ஒவ்வொரு வரிக்கும், வாயை
திறந்தும், மூடியும் வித்தியாசமாக முக பாவனங்களைக் கொடுக்கிறார். முக்கியமாக, மிதுன் சக்ரவர்த்தி, அபிசேக்கைப் (குருநாத் தேசிகன்) பற்றிய மாதவனின் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்துமாறு கூறும் காட்சி. தாங்க முடியவில்லை. அவரை விட்டு விட்டால், மணிரத்னத்திற்கு நல்லது; தமிழ் ரசிகர்களுக்கும் தான். அவரால் உருப்படியாக அழக்கூட
முடியவில்லை (வித்யா பாலன் இறக்கும் காட்சியில்). இவரை விட பல சிறந்த நடிகர்கள் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள். வேறு யாருக்காவது வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கலாம். மாதவனின் பாத்திரம் பத்திரிக்கையாளர் குருமூர்த்தியின் பாத்திரம் என்று கேள்விப்பட்டேன். உண்மையா?

வித்யாபாலன் பத்திரிக்கையாளர் குப்தாவின் பேத்தி பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார். சிறு வயதில் வியாதியினால் பாதிக்கப்பட்டு நடக்கும் தன்மையை இழக்கும் இவர், இடையில் மாதவனை மணந்து ஒரு வருடத்தில் இறந்து போகிறார். இவரது பாத்திரம் படத்திற்கு சிறிதும் அவசியமில்லை. ஒரு வேளை, குருவிற்கும், குப்தாவிற்கும் தொழிலுக்கும் அப்பாற்ப்பட்டு தனிப்பட்ட முறையில் நல்ல உறவு இருக்கிறது என்பதை காட்டுவதற்காக, மணிரத்னம் இப்பாத்திரத்தைப் படைத்திருக்கலாம்.

மாதவன், வித்யா பாலன் பாத்திரங்களைத் தவிர்த்து விட்டு, மிதுன் சக்ரவர்த்தியே அபிஷேக்குடன் மோதுவது போல் காட்டியிருந்தால் இன்னும் நன்றாயிருந்திருக்கும்.

கிளைமேக்ஸ்:

அரசு இயந்திரங்களை (அரசு அதிகாரிகள், அமைச்சர்கள்) தவறாகப் பயன்படுத்தி நிறுவனத்தினை வளர்த்த குற்றத்திற்காக, விசாரணைக் கமிஷன் முன்பாக, குரு தனது தரப்பு வாதங்களை எடுத்து வைக்கிறார். தனது தரப்பு வாதங்களாக, 'நான் சின்ன வயசுல கஷ்டப்பட்டேன்; இப்ப நல்லா இருக்கேன்; என்னால நாட்டுல பொருளாதாரம் வளர்ந்திருக்கு', என்று கூறும் காரணங்கள் சிறிதும் பொருந்தாத வகையில் இருக்கிறது.

இசை: படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலவீனம். பின்னணியில் தேடித் தேடி பார்த்தாலும் ரகுமான் கிடைக்கவில்லை. இரண்டு பாடல்களை மட்டும் பின்னணியில் ஒலிக்கவிட்டு விட்டு ரகுமான் தூங்கச் சென்று விட்டாரோ என்னவோ? ஒரு வேளை, 'நாம் என்ன தான் உயிரைக் கொடுத்து இசையமைத்தாலும் மணிரத்னம் படங்கள் (உயிரே, கன்னத்தில் முத்தமிட்டால், ஆய்த எழுத்து) கவனிக்கப்படாமல் போய் விடுகின்றன. இதற்கு ஏன் இவ்வளவு சிரத்தை எடுப்பானேன்?', என்று நினைத்திருப்பாரோ என்னவோ? இரண்டு நல்ல பாடல்கள் படத்திலேயே இல்லை. சுமாரான பாடலான 'Barse Ro', மற்றும் மோசமான பாடலான, 'ஜோடி' பாடல்களை படத்தில் வைத்ததன் காரணம் புரியவில்லை. 'ஜா ஹே' பாடலை அபிஷேக் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் போது, அபிஷேக்கின் குழந்தைகள் கோரஸாகப் பாடுமிடம் மட்டும் அழகு. அது கூட மணிரத்னத்தின் கைவண்ணமே.

ராஜீவ் மேனன் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படி ஒளிப்பதிவு செய்திருக்கிறார். இவரது (மற்ற ஒளிப்பதிவாளர்களது) மற்ற படங்களில் வரும் ஒரு குறை இப்படத்தில் ஓரளவிற்கு நிவர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளது. உ.ம். மழைக் காட்சியை, பெரும்பாலும் வேறு வழியில்லாது, வெயிலடிக்கும் தருவாயில் எடுப்பது இப்படத்தில் ஓரளவிற்குத் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் ஐஸ்வர்யா ராயின் அறிமுகப்பாடலில் அங்கங்கு இக்குறையைக் காண முடிகிறது. 1960 காலகட்டங்களில் கம்ப்யூட்டர் பிரிண்ட் அவுட்கள் இருந்ததா? அபிஷேக் பயணம் செய்யும் ஹெலிகாப்டரில், 'No Smoking' & 'Fasten your seat belt' என்று லேசர் பிரிண்ட் ஒட்டப்பட்டதை எப்படி கவனிக்காமல் விட்டார்கள் ஒளிப்பதிவாளரும், இயக்குனரும்? மேலும் அதே ஹெலிகாப்டர் இறங்கும் போது, 'டாடா' என்று இப்போதைய லோகோ நன்றாக பின்னணியில் தெரியும். இது போன்ற பல தவறுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக, நிறைய 'குளோஸ் அப்' காட்சிகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

இப்படத்தை முதலில் ஹிந்தியில் பார்த்து விட்டு, பின்னர் தமிழில் பார்த்தேன். ஹிந்தியில் சுத்தம் புரியவில்லை. தமிழில் பரவாயில்லை. ஹிந்தி டப்பிங் படம் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு சிறிதும் தெரியாத வகையில் தமிழாக்கம் செய்த 'டும் டும் டும்' டைரக்டர் அழகம் பெருமாளுக்குப் பாராட்டுக்கள். அபிஷேக்கிற்கு சூர்யா குரல் கொடுத்திர்க்கிறார். ஐஸ்வர்யாவிற்கு நடிகை ரோகிணி குரல் கொடுத்திருக்கிறார். இருவருமே திறம்படச் செய்திருக்கிறார்கள். ஐஸ்வர்யா ராயிற்கு பின்னணி கொடுத்தது யார் என்று படம் பார்க்கும் போது, பல கேள்விகள். சுகாஸினியா அல்லது சவீதாவா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். ரோகிணியின் குரலென்றே அறியப்படாத அளவிற்கு சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்.

என்னைக் கேட்டால், படம் பரவாயில்லை என்று சொல்வேன்.

3 / 5 மதிப்பெண்கள் கொடுக்கலாம்.

நடிப்பு: அபிஷேக் பச்சன், ஐஸ்வர்யா ராய், மிதுன் சக்ரவர்த்தி, மற்றும் பலர்
இசை: ஏ.ஆர்.ரகுமான்
ஒளிப்பதிவு: ராஜீவ் மேனன்
இயக்கம்: மணிரத்னம்
தயாரிப்பு: மெட்ராஸ் டாக்கீஸ் (ஜி. சீனிவாசன், மணிரத்னம்)

ஸ்ருசல்